َقَدْ كُنتُ بَصِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مي‌گويد: پروردگارا! چرا مرا نابينا محشور كردي‌ با آن‌كه‌ بينا بودم‌» در دنيا؟.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2835.txt"> آيه  126</a><a class="text" href="w:text:2836.txt"> آيه  127</a><a class="text" href="w:text:2837.txt">آيه  128</a><a class="text" href="w:text:2838.txt">آيه  129</a><a class="text" href="w:text:2839.txt">آيه  130</a><a class="text" href="w:text:2840.txt">آيه  131</a><a class="text" href="w:text:2841.txt">آيه  132</a><a class="text" href="w:text:2842.txt">آيه  133</a><a class="text" href="w:text:2843.txt">آيه  134</a><a class="text" href="w:text:2844.txt"> آيه  135</a></body></html>سوره طه آيه  126
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مي‌فرمايد: همان‌ طور كه‌ آيات‌ ما بر تو آمد» يعني‌: آن‌گاه‌ كه‌ در دنيا آيات‌ ونشانه‌هاي‌ ما برتو آمد، تو خود همين‌طور عمل‌ كردي‌ و از ديدن‌ حق‌ نابينا شدي‌ چراكه‌ «تو آنها را فراموش‌ كردي‌» يعني‌: از آنها روي‌ برگردانده‌ و آنها را ترك ‌كردي‌ و در آنها به‌ ديده‌ خرد ننگريسته‌ و از آنها تغافل‌ نمودي‌ «همان‌گونه‌ امروز فراموش‌ مي‌شوي‌» يعني‌ در نابينايي‌ و عذاب‌ دوزخ‌ رها مي‌گردي‌ زيرا جزا از جنس‌ عمل‌ است‌.
بايد دانست‌ كه‌ فراموش‌كردن‌ لفظ قرآن‌ به‌همراه‌ فهم‌ معني‌ و قيام‌ به‌ مقتضاي‌آن‌، در اين‌ وعيد و هشدار داخل‌ نيست‌، هر چند در وعيد ديگري‌ داخل‌ است‌ كه‌اين‌ حديث‌ شريف‌ رسول‌ خداص ناظر به‌ آن‌ مي‌باشد: «ما من‌ رجل‌ قرأ القرآن‌ فنسيه ‌إلا لقي ‌الله‌ يوم‌ يلقاه‌ وهو أجزم‌: هيچ‌ كسي‌ نيست‌ كه‌ قرآن‌ را خوانده‌ (يعني‌ آن‌ راحفظ كرده‌) و باز آن‌ را فراموش‌ نموده‌ مگر اين‌كه‌ خداي‌ عزوجل‌ را در روزي‌ كه ‌با وي‌ ملاقات‌ مي‌كند، درحالي‌ ملاقات‌ مي‌كند كه‌ بي‌زبان‌ است‌ و نمي‌تواند سخن ‌بگويد». كه‌ اين‌ حديث‌ براي‌ اين‌ گونه‌ كسان‌، وعيدي‌ است‌ سخت‌ و تكان‌دهنده‌.
 
	سوره طه آيه  127
‏متن آيه : ‏
‏ وَكَذَلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِن بِآيَاتِ رَبِّهِ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبْقَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و همچنين‌ سزا مي‌دهيم‌ هركه‌ را اسراف‌ كرده‌ و به‌ آيات‌ پروردگار خود ايمان ‌نياورده‌» بلكه‌ آنها را تكذيب‌ كرده‌ است‌. اسراف‌: افراط گرايي‌ و فرورفتن‌ در شهوات‌ و خواهش‌هاي‌ حرام‌ است‌ كه‌ مراد از آن‌ در اينجا تكذيب‌ آيات‌ الهي ‌است‌ «و هرآينه‌ عذاب‌ آخرت‌ سخت‌تر» يعني‌: بزرگتر و وحشتناك‌تر از عذاب‌ دنياست‌ «و پاينده‌تر است‌» يعني‌: دوام‌دارتر و پايدارتر است‌ زيرا هيچ‌ انقطاعي‌ندارد. از اين‌ روي‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص براي‌ مرد و زني‌ كه‌ قصد لعان ‌كردن‌ را داشتند، فرمودند: «بي‌گمان‌ عذاب‌ دنيا از عذاب‌ آخرت ‌آسان‌تر است‌». يعني‌: اي‌ مرد لعان‌ كننده‌! اگر تو به‌ دروغ‌ به‌ زنت‌ نسبت‌ زنا داده‌اي‌، بدان‌كه‌ اجراي‌ حد قذف‌ بر تو در دنيا آسان‌تر از قبول‌ عذاب‌ آخرت ‌است‌ پس‌ بگو كه‌ به‌ دروغ‌ بر زنم‌ اتهام‌ بسته‌ام‌. و اما تو اي زن‌! اگر مرتكب‌ فحشا گرديده‌اي‌، اجراي‌ حد زنا بر تو در دنيا آسان‌تر از تحمل‌ عذاب‌ آخرت‌ است‌ پس ‌اگر چنين‌ است‌ به‌ حقيقت‌ اعتراف‌ كن‌ و از عذاب‌ آخرت‌ بپرهيز.
 
	سوره طه آيه  128
‏متن آيه : ‏
‏ أَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَسَاكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّأُوْلِي النُّهَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا برايشان‌» يعني‌: براي‌ اهل‌ مكه‌ «روشن‌ نشده‌ است‌ كه‌ چه‌ بسيار نسلهايي‌ را پيش‌ از آنان‌ نابود كرديم‌ كه‌ اينك‌ آنان‌ در سراهاي‌ ايشان‌ رفت‌ وآمد مي‌كنند» يعني‌ از منازلشان‌ بهره‌مند مي‌شوند. يا در ديار آن‌ هلاك‌شدگان‌ رفت‌وآمد مي‌كنند و اين‌رفت‌وآمد به‌ هنگام‌ بيرون‌شدنشان‌ براي‌ تجارت‌ و طلب‌ معيشت‌ و كسب‌ و كار است‌ كه‌ آنها در اين‌ آمدورفت‌ها، سرزمين‌ها و شهرهاي‌ امتهاي‌ گذشته‌ ـ چون ‌اصحاب‌ حجر و ثمود و قريه‌هاي‌ قوم‌ لوط ـ را خراب‌ و خالي‌ مي‌بينند پس‌ اگر بينديشند، بي‌گمان‌ اين‌ مشاهدات‌ از جمله‌ امور سخت‌ عبرت‌انگيز است‌ لذا آنان ‌بايد از سرنوشت‌ آن‌ امتها درس‌ عبرت‌ بگيرند تا آنچه‌ بر آنان‌ فرود آمد، بر اينان ‌فرود نيايد «بي‌گمان‌ در اين‌ امر براي‌ خردمندان‌» كه‌ خردشان‌ آنها را از كارهاي ‌زشت‌ و ناروا بازمي‌دارد «نشانه‌هايي‌ است‌» عبرت‌انگيز و هشدار دهنده‌.
 
سوره طه آيه  129
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَاماً وَأَجَلٌ مُسَمًّى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر نبودي‌ سخني‌ كه‌ سابقا از پروردگار تو صادر شد» كه‌ عبارت‌ است‌ از: وعده‌ خداي‌ سبحان‌ در به‌ تأخيرانداختن‌ عذاب‌ از امت‌ محمدي‌ص تا سراي ‌آخرت‌، «هرآينه‌» مجازات‌ و عذاب‌ گناهانشان‌ «لازم‌ شده‌ بود» و حتما گريبانگيرشان‌ مي‌شد پس‌ عذاب‌ به‌ هيچ‌ حال‌ نه‌ از آنان‌ دور و نه‌ به‌ تأخير افگنده ‌مي‌شد «و اگر اجلي‌ معين‌ نبودي‌» يعني‌: اگر نزد خداي‌ عزوجل‌ براي‌ اين‌ گروه‌ تكذيب‌كننده‌ موعد معيني‌ نبود، قطعا عذاب‌ عاجل‌ و ناگهاني‌ برآنان‌ فرود مي‌آمد پس‌ آنان‌ نبايد به‌ اين‌ وضع‌ و حال‌ خويش‌ فريفته‌ شوند. از اين‌ جهت‌ حق‌ تعالي ‌براي‌ دلجويي‌ پيامبرش‌ مي‌فرمايد:
 
	سوره طه آيه  130
‏متن آيه : ‏
‏ فَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا وَمِنْ آنَاء اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَأَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ بر آنچه‌ مي‌گويند» در اين‌ باره‌ كه‌ تو جادوگري‌ دروغگو هستي‌ و مانند آن‌ از طعن‌ و تكذيب‌هاي‌ ناروا «شكيبا باش‌» و به‌ اين‌ ياوه‌هايشان‌ هيچ‌ اهميتي ‌نده‌ زيرا براي‌ عذابشان‌ وقت‌ معيني‌ است‌ كه‌ هرگز پس‌وپيش‌ نمي‌افتد «و با حمدپروردگار خويش‌ تسبيح‌ گوي‌» مراد از تسبيح‌ گفتن‌ در اوقاتي‌ كه‌ در اين‌ آيه‌ ذكرمي‌شود، اداي‌ نمازهاي‌ پنج‌گانه‌ است‌. آري‌! تسبيح‌ گوي‌ «قبل‌ از طلوع ‌آفتاب‌» اشاره‌ به‌ نماز صبح‌ است‌ «و قبل‌ از غروب‌ آن‌» اشاره‌ به‌ نماز عصر است‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ص فرمودند: «هرگز كسي‌ كه‌ قبل‌ از طلوع‌ آفتاب‌ و قبل‌ از غروب‌ آن‌ نماز خوانده‌ است‌، به‌ دوزخ‌ داخل‌ نمي‌شود». «و برخي‌ از ساعات‌ شب‌ تسبيح‌ بگوي‌» يعني‌: نماز بخوان‌. مراد از آن‌ نماز تهجد است‌ و برخي‌ آن‌ را بر دو نماز مغرب‌ و عشاء حمل‌ كرده‌اند «و» تسبيح‌ گوي‌ در «اطراف‌ روز» به‌قولي‌: مراد از آن‌، نمازهاي‌ ظهر و عصر است‌. به‌قولي‌ ديگر