 ملأ أعلي ‌به‌ رسول‌ خدا ص خبر مرگ‌ ايشان‌ را دادند، آن‌ حضرت‌ ص عرض‌ كردند: پروردگارا! چه‌ كسي‌ براي‌ امتم‌ باقي‌ مي‌ماند تا آنان‌ را رهبري‌ كند؟ همان‌ بود كه ‌اين‌ آيه‌كريمه‌ نازل‌ شد.
 
سوره أنبياء آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هر نفسي‌ چشنده‌ مرگ‌ است‌» يعني: هر روحي‌ چشنده‌ مفارقت‌ و جدايي‌ از جسم‌ خويش‌ است‌ پس‌ احدي‌ از صاحبان‌ ارواح‌ باقي‌ نمي‌ماند مگر اين‌كه‌ روح‌ از بدنش‌ جدا مي‌شود؛ هر كسي‌ كه‌ باشد و اين‌ مقتضاي‌ صفت‌ قهاريت‌ حق‌ تعالي‌ است ‌«و شما را از راه‌ امتحان‌ به‌ بد و نيك‌ مبتلا مي‌كنيم‌» ابن‌عباس‌(رض) در تفسير آن‌ مي‌گويد: «يعني‌ شما را به‌ آساني‌ و سختي‌، سلامتي‌ و بيماري‌، توانگري‌ و فقر، حلال‌ و حرام‌، طاعت‌ و معصيت‌ و هدايت‌ و ضلالت‌ مي‌آزماييم‌ تا در عينيت ‌بنگريم‌ كه‌ شكر و صبر شما چگونه‌ است‌». البته‌ آزمودن‌ به‌ نعمت‌، سخت‌تر از آزمودن‌ به‌ نكبت‌ و مصيبت‌ است‌ چرا كه‌ بسياري‌ در آزمون‌ دشواري‌ها موفق ‌مي‌شوند اما كم‌اند كساني‌ كه‌ در آزمون‌ نعمت‌ها پايداري‌ كنند «و به‌سوي‌ ما بازگردانيده‌ مي‌شويد» نه‌ به‌سوي‌ ديگران‌ پس‌ شما را در برابر اعمالتان‌ جزا مي‌دهيم‌.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2886.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:2887.txt"> آيه  37</a><a class="text" href="w:text:2888.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:2889.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:2890.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:2891.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:2892.txt"> آيه  42</a><a class="text" href="w:text:2893.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:2894.txt"> آيه  44</a></body></html>سوره أنبياء آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً أَهَذَا الَّذِي يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ وَهُم بِذِكْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ كَافِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ كافر شدند» يعني: مشركان‌ «چون‌ تو را ببينند، فقط به‌ مسخره‌ات ‌مي‌گيرند» هزو: تمسخر است‌. و مي‌گويند: «آيا اين‌ همان‌ كسي‌ است‌ كه‌ خدايانتان ‌را ياد مي‌كند؟» يعني: به‌ خدايانتان‌ بد مي‌گويد و بر آنها عيب‌ مي‌گيرد؟ «درحالي‌كه‌آنان‌ خود، ياد رحمان‌ را منكرند» يعني: مشركان‌ رسول‌ خدا ص را به‌مسخره ‌مي‌گيرند كه‌ چرا خدايان‌ بي‌جاني‌ را كه‌ از سود و زيان‌ رساندن‌ ناتوانند به‌ بدي‌ ياد مي‌كند، حال‌ آن‌كه‌ خود از ياد كردن‌ خداي‌ رحمان‌ به‌ آنچه‌ كه‌ شايسته‌ شأن‌ وي ‌از يگانگي‌ است‌، كافر و منكرند پس‌ در واقع‌ آنها هستند كه‌ سزاوار طعن‌ و تمسخرو سرزنش‌ مي‌باشند نه‌ نبي‌ رحمت‌.
سدي‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ روايت‌ مي‌كند: رسول‌ خدا ص از كنار ابوجهل‌ و ابوسفيان‌ مي‌گذشتند درحالي‌كه‌ آن‌دو با هم‌ مشغول‌ گفت‌وگو بودند و چون ‌ابوجهل‌ رسول‌ خدا ص را ديد، استهزاكنان‌ خنديد و خطاب‌ به‌ ابوسفيان‌ گفت: اين‌ همان‌ پيامبر طايفه‌ بني‌ عبد مناف‌ است‌!! ابوسفيان‌ خشمگين‌ گشت‌ و گفت: آيا منكر آن‌ هستيد كه‌ از بني‌ عبدمناف‌ پيامبري‌ مبعوث‌ گردد؟ رسول‌ خدا ص سخن‌ آن ‌دو را شنيدند پس‌ روي‌ به‌ ابوجهل‌ نموده‌ او را تهديد كردند و گفتند: من ‌تو را از عناد و مخالفت‌ دست‌بردار نمي‌بينم‌ تا آن‌گاه‌ كه‌ به‌ تو نيز همان‌ برسد كه‌ به‌ عمويت‌ وليدبن‌ مغيره‌ رسيد. سپس‌ روي‌ به‌ ابوسفيان‌ كرده‌ فرمودند: اما تو! تو هم‌نگفتي‌ آنچه‌ را كه‌ گفتي‌ «در دفاع‌ از بني‌ عبد مناف‌»، مگر به‌ انگيزه‌ حميت‌ وننگ‌ «قبيله‌ وي‌». همان‌ بود كه‌ آيه‌كريمه‌ نازل‌ شد.
 
سوره أنبياء آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ خُلِقَ الْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ سَأُرِيكُمْ آيَاتِي فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است: آيه‌كريمه‌ درباره‌ قبيله‌ قريش‌ نازل‌ شد زيرا آنها عذاب‌ الهي‌ را به‌شتاب‌ طلبيدند.
«انسان‌ از شتاب‌ آفريده‌ شده ‌است‌» يعني: شتاب‌ كردن‌ در كارها جزو طبيعت ‌انسان‌ است‌ «به‌زودي‌ آيات‌ خود را به‌ شما مي‌نمايانيم‌» يعني: به‌زودي‌ مجازاتهاي ‌خود را ـ با عذاب‌ دوزخ‌ ـ بر شما فرود مي‌آوريم‌ «پس‌ از من‌ به ‌شتاب ‌نخواهيد» فرود آوردن‌ عذاب‌ را قبل‌ از وقت‌ آن‌ چرا كه‌ اين‌ عذاب‌ خواه‌ناخواه‌ بر شما آمدني‌ است‌. به‌قولي: مراد از «آيات‌» معجزاتي‌ است‌ كه‌ بر راستگويي ‌رسول‌ خدا ص دلالت‌ مي‌كند و سرانجام‌ نيكي‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ براي‌ آن ‌حضرت‌ ص و دعوتشان‌ قرار داده‌ است‌.
 
	سوره أنبياء آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مي‌گويند» مشركان‌ «اگر راست‌ مي‌گوييد پس‌ اين‌ وعده‌ كي ‌فرا مي‌رسد؟» يعني: اي‌ مسلمانان‌! اگر شما به‌ وعده‌ خود درباره‌ فرودآمدن‌ عذاب ‌و فرا رسيدن‌ قيامت‌ صادق‌ هستيد ـ همان‌ وعده‌اي‌ كه‌ آن‌ را در قرآن‌ تلاوت ‌مي‌كنيد و مي‌گوييد كه‌ از نزد خداست‌ ـ پس‌ آن‌ وعده‌ كي‌ فراخواهد رسيد؟ البته ‌آنها اين‌ سخن‌ را از سر تكذيب‌ و انكار و عناد و استبعاد گفتند.
 
	سوره أنبياء آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ لَوْ يَعْلَمُ الَّذِينَ كَفَرُوا حِينَ لَا يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمْ وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
پاسخ‌ اين‌ است: «اگر كافران‌ صورت‌ حال‌ آن‌ وقت‌ را كه‌ آتش‌ را نه‌ از چهره‌هايشان ‌و نه‌ از پشتهايشان‌ باز نمي‌توانند داشت‌ و نه‌ خود نصرت‌ داده‌ مي‌شوند، مي‌دانستند» چنين‌ سخناني‌ نمي‌گفتند و قطعا به‌ اوصاف‌ كفر و استهزا و شتاب‌زدگي‌ وصف‌ نمي‌شدند. آري‌! اگر آنها با علم‌ يقين‌ به‌ اين‌ حالات‌ راه ‌مي‌بردند، يقينا مي‌دانستند كه‌ قيامت‌ آمدني‌ است‌ لذا اين‌ جهل‌شان‌ است‌ كه‌ كفر و استهزا و انكار قيامت‌ را در نگاه‌ و انديشه‌شان‌ اين‌چنين‌ سهل‌ و ساده‌ گردانيده‌ است‌.
 
	آيه  235
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُم بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاء أَوْ أَكْنَنتُمْ فِي أَنفُسِكُمْ عَلِمَ اللّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَكِن لاَّ تُوَاعِدُوهُنَّ سِرّاً إِلاَّ أَن تَقُولُواْ قَوْلاً مَّعْرُوفاً وَلاَ تَعْزِمُواْ عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّىَ يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا فِي أَنفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و درباره‌ آنچه‌ شما به‌ طور سربسته‌ از زنان‌» عده‌دار كه‌ در عده‌ وفات، يا طلاق ‌ثلاثه‌ به‌سر مي‌برند «خواستگاري‌ كرده، يا» نيت‌ و عزم‌