ِيرٌ وَهُمْ فِيهَا لَا يَسْمَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«براي‌ آنان‌ در آنجا ناله‌اي‌ زار است‌» زفير: صداي‌ آه‌ و نفس‌ شخص‌ غم‌ گرفته ‌است‌ «و آنان‌ در آنجا نمي‌شنوند» يعني: به‌ سبب‌ شدت‌ هول‌ و هراسي‌ كه‌ در آن‌ قرار دارند، برخي‌ صداي‌ ناله‌ و زاري‌ برخي‌ ديگر را نمي‌شنوند. به‌قولي‌ معني‌ اين‌است: آنان‌ در دوزخ‌ هيچ‌ چيزي‌ را نمي‌شنوند زيرا شنيدن‌، خود نوعي‌ انس‌ گرفتن‌ برايشان‌ است‌ پس‌ همين‌ انس‌ ناچيز و اندك‌ هم‌ از آنان‌ دريغ‌ مي‌شود.
 
	سوره أنبياء آيه  101
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُم مِّنَّا الْحُسْنَى أُوْلَئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آنچه‌ گذشت‌ بيان‌ حال‌ اهل‌ شقاوت‌ بود پس‌ حال‌ اهل‌ سعادت‌ چگونه‌ است‌؟: «بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ قبلا از جانب‌ ما به‌ آنان‌ وعده‌ نيكو داده‌ شده‌ است‌» يعني: برايشان ‌خصلت‌ نيكو كه‌ همانا سعادت‌ است‌، مقرر شده‌است‌ و بنابراين‌، به‌ عمل‌ اهل ‌بهشت‌ عمل‌ كرده‌اند؛ «آن‌ گروه‌ از آن‌» يعني: از دوزخ‌ «دور داشته‌ خواهند شد».
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است: چون‌ آيه‌ ﴿‏ إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ  ... ﴾ : (درحقيقت‌ شما و آنچه‌ غير از خدا مي‌پرستيد هيزم‌ جهنميد و شما وارد آن ‌مي‌شويد) «آيه‌/98» نازل‌ شد، يكي‌ از مشركان‌ قريش‌ به‌نام‌ ابن‌الزبعري‌ نزد رسول‌ خدا ص آمد و گفت: اي‌ محمد! مگر تو نمي‌پنداري‌ كه‌ عزير و عيسي ‌مرداني‌ نيكوكار بودند و مريم‌ نيز زني‌ نيكوكار بود؟ فرمودند: بلي‌! من‌ چنين ‌عقيده‌ دارم‌. گفت: اما عيسي‌، عزير، مريم‌ و فرشتگان‌ بجز خدا(ج) مورد پرستش‌قرار مي‌گيرند پس‌ اين‌ گروه‌ بر اساس‌ سخن‌ خود تو، در دوزخ‌اند! همان‌ بود كه‌خداوند(ج) نازل‌ فرمود: ﴿‏ إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُم مِّنَّا الْحُسْنَى أُوْلَئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ ‏﴾  : (بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ قبلا از جانب‌ ما به‌ آنان‌ وعده‌ نيكو داده‌ شده‌ است‌، آن‌ گروه ‌از آن‌ دور داشته‌ خواهند شد).
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2957.txt">آيه  102</a><a class="text" href="w:text:2958.txt">آيه  103</a><a class="text" href="w:text:2959.txt">آيه  104</a><a class="text" href="w:text:2960.txt">آيه  105</a><a class="text" href="w:text:2961.txt"> آيه  106</a><a class="text" href="w:text:2962.txt">آيه  107</a><a class="text" href="w:text:2963.txt">آيه  108</a><a class="text" href="w:text:2964.txt"> آيه  109</a><a class="text" href="w:text:2965.txt"> آيه  110</a><a class="text" href="w:text:2966.txt">آيه  111</a><a class="text" href="w:text:2967.txt"> آيه  112</a></body></html>سوره أنبياء آيه  102
‏متن آيه : ‏
‏ لَا يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَالِدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«صداي‌ آن‌ را نمي‌شنوند» حس‌ و حسيس: صدايي‌ است‌ كه‌ آن‌ را از چيزي ‌مي‌شنوي‌ كه‌ از نزديكت‌ عبور كند «و آنان‌ در آنچه‌ نفسهايشان‌ خواهش‌ داشته ‌باشد، جاودانند» آري‌! دلها به‌سوي‌ نعمتهاي‌ بهشت‌ كشش‌ يافته‌ و چشمها از ديدن ‌آنها لذت‌ مي‌برند.
 
	سوره أنبياء آيه  103
‏متن آيه : ‏
‏ لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ هَذَا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ترس‌ بزرگ‌» يعني: هول‌ و هراسهاي‌ روز قيامت‌ بعد از نفخه‌ آخر «آنان‌ را اندوهگين‌ نمي‌كند و فرشتگان‌ به‌ استقبالشان‌ مي‌آيند» بر دروازه‌هاي‌ بهشت‌ و به ‌ايشان‌ تهنيت‌ و تبريك‌ عرض‌ كرده‌ و مي‌گويند: «اين‌ همان‌ روزي‌ است‌ كه‌ به ‌شما» در دنيا از دريافت‌ نعمت‌هاي‌ خوشگوار «وعده‌» و بشارت‌ «داده‌ مي‌شد».
 
	سوره أنبياء آيه  104
‏متن آيه : ‏
‏ يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاء كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«روزي‌ كه‌ آسمان‌ را همچون‌ درپيچيدن‌ صفحه‌ كتابها درمي‌پيچيم‌» يعني: چنان‌ كه‌ ورق‌ كاغذ بر آنچه‌ كه‌ در آن‌ نوشته‌ مي‌شود، درپيچيده‌ مي‌شود. يادآورمي‌شويم‌ كه‌ در عصر نزول‌ قرآن‌، كتاب‌ به‌شكل‌ فعلي‌ خود شناخته‌شده‌ نبود زيرا صنعت‌ كاغذ و تجليد اين‌گونه‌ متطور نشده‌ بود بلكه‌ كتابها به‌شكل‌ طومارهايي ‌بودند كه‌ درپيچيده‌ مي‌شدند «همان‌گونه‌ كه‌ بار نخست‌ آفرينش‌ را آغاز كرديم‌، دوباره‌ آن‌ را بازمي‌گردانيم‌» يعني: چنان‌كه‌ آفرينش‌ نخستينشان‌ را در شكمهاي‌ مادرانشان ‌آغاز كرديم‌ و آنان‌ را پاي‌ برهنه‌، عريان‌ و ختنه‌ نشده‌ از شكمهاي‌ مادرانشان‌ بيرون ‌آورديم‌، همين‌گونه‌ مجددا آنان‌ را در روز قيامت‌ بازمي‌گردانيم‌ «بر عهده‌ ما وعده‌اي‌ است‌ كه‌ ما قطعا انجام‌ دهنده‌ آنيم‌» يعني: وفاي‌ ما به‌ وعده‌اي‌ كه‌ آن‌ را برخود لازم‌ گردانيده‌ايم‌، حتمي‌ است‌، آن‌ وعده‌ عبارت‌ است‌ از: اعاده‌ خلقت‌ وتجديد آفرينش‌ و ما يقينا بر آنچه‌ بخواهيم‌ تواناييم‌ پس‌ براي‌ روز رستاخيز آماده ‌شويد و براي‌ نجات‌يافتن‌ از چنين‌ هول‌ و هراس‌هايي‌، اعمال‌ شايسته‌ پيش‌ فرستيد.
 
	آيه  241
‏متن آيه : ‏
‏ وَلِلْمُطَلَّقَاتِ مَتَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُتَّقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بهره‌مند ساختن‌ زنان‌ طلاق‌ داده‌ شده‌ لازم‌ است‌» به‌ متعه‌ «به‌طور معروف‌» يعني: به‌ نيكويي‌ و به‌ شيوه‌اي‌ پسنديده‌ «كه‌ بر پرهيزگاران‌ مقرر است‌». آراي‌ فقها در خصوص‌ «متعه‌» را قبلا در آيه‌ (237) بيان‌ كرديم‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است: چون‌ آيه‌( وَمَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ ....) تا  ( حَقّاً عَلَى الْمُحْسِنِينَ ‏...) «بقره‌/ 236» نازل‌ شد؛ مردي‌ گفت: «بنابراين، اگر قصد احسان‌ و نيكي‌ را داشتم‌ به‌ زن‌ مطلقه‌ام‌ متعه‌ مي‌دهم‌ و در غير آن‌ خير!». همان‌ بود كه‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
 
سوره أنبياء آيه  105
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اما وعده‌اي‌ كه‌ در دنيا به‌ آنان‌ داده‌ شده‌ بود چنين‌ بود: «و در حقيقت‌ در زبور بعد از ذكر نوشتيم‌» زبور: كتاب‌ داوود(ع)، يعني‌ همان‌ كتاب‌ مزامير است‌ و ذكر: تورات‌ است‌. آري‌! در زبور و تورات‌ نوشتيم: «كه‌ زمين‌ را بندگان‌ شايسته‌ من‌ به‌ارث‌ مي‌برند» به‌ قولي: مراد زمين‌ بهشت‌ است‌، به‌دليل‌ اين‌ فرموده‌ خداي‌ سبحان: (‏ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الْأَرْض) : (و بهشتيان‌ گويند: سپاس‌خدايي‌ را كه‌ وعده‌اش‌ را بر ما راست‌ گردانيد و زمين‌ را به‌ ما ميراث‌ داد) «زمر/74». به‌قولي‌ ديگر: مراد سرزمين‌ مقدس‌ شام‌ بزرگ‌ است‌ كه‌ شامل‌ سوري