ت‌ آن‌كه‌ براي‌ شما شنوايي‌ و ديدگان‌ و دلها را آفريد» آري‌! اين‌ نعمت‌ها را در شما آفريد تا اندرزها را بشنويد و صحنه‌ها و ماجراهاي‌ عبرت‌آموز را بنگريد وبا دل‌ و خرد خويش‌ درك‌ نماييد اما شما از هيچ‌ چيز از اينها بهره‌ نبرديد بلكه: «چه‌ اندك‌ سپاسگزاريد» به‌ قولي: معني‌ اين‌ است‌ كه‌ شما كافران‌ قطعا شكرگزار نيستيد، نه‌ اين‌كه‌ شكر مي‌گزاريد ولي‌ اندكي‌.
 
	آيه  255
‏متن آيه : ‏
‏ اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداست‌ كه‌ معبودي‌ جز او نيست‌» يعني: معبود بر حقي‌ جز او نيست‌ «زنده‌است‌» يعني: او تعالي‌ زنده‌ پاينده‌اي‌ است‌ كه‌ نه‌ حيات‌ وي‌ زايل‌ و نه‌ متحول‌ ودگرگون‌ مي‌شود «و» هم‌ اوست‌ «قيوم‌» يعني: قيام‌كننده‌ به‌ تدبير امور آفرينش‌ ومخلوقات‌ خويش‌ و حفظ و نگه‌داشت‌ آنها و برپادارنده‌اي‌ كه‌ همه‌ موجودات‌ به ‌او نيازمندند و او از همه‌ آنها بي‌نياز مي‌باشد «نه‌ خوابي‌ سبك‌ او را فرا گيرد» سنه: خواب‌ سبك‌ و غنودني‌ است‌ كه‌ به‌ عنوان‌ مقدمه‌ خواب‌ پديد مي‌آيد و احساس‌رخوت‌ و سستي‌ و فروافتادن‌ پلكها (چرت) نشانه‌ آن‌ مي‌باشد. خواب: حالتي ‌است‌ خاص‌ كه‌ بر جانداران‌ عارض‌ مي‌شود و با آن، حواس‌ ظاهري‌ از احساس‌ وادراك‌ باز مي‌ماند. «و نه‌» او را «خوابي‌ گران‌» فرامي‌گيرد، پس‌ بر حق‌ تعالي‌هيچ‌ نقص‌ و غفلت‌ و فراموشي‌اي‌ از تدبير امور مخلوقاتش، دست‌ نمي‌دهد «آنچه‌در آسمانها و آنچه‌ در زمين‌ است، از آن‌ اوست‌» و تحت‌ سلطه‌ و فرمان‌ او مي‌باشد «كيست‌ آن‌كس‌ كه‌ جز به‌اذن‌ او در پيشگاهش‌ شفاعت‌ كند؟» هيچ‌يك‌ از بندگانش ‌قادر نيست‌ كه‌ نزد وي‌ به‌ احدي‌ از آنان‌ - با شفاعت‌ يا غير آن‌ - نفعي‌ برساند تا آن‌گاه‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ خود به‌ شفاعت‌ كننده‌ اذن‌ شفاعت‌ ندهد «مي‌داند آنچه‌ را درپيش‌رويشان‌ است‌» از آخرت‌ «و آنچه‌ در پشت‌ سرشان‌ است‌» از دنيا. كه‌ اين‌خود دليل‌ احاطه‌ علم‌ وي‌ به‌ تمام‌ كائنات‌ - اعم‌ از گذشته، حال‌ و آينده‌ آنها - مي‌باشد «و به‌ چيزي‌ از علم‌ او احاطه‌ و آگاهي‌ نمي‌يابند مگر آنچه‌ خود بخواهد و كرسي‌او آسمانها و زمين‌ را دربر گرفته‌» ابن‌عباس‌ك مي‌گويد: «كرسي‌ حق‌ تعالي، علم ‌اوست‌». طبري‌ اين‌ رأي‌ را ترجيح‌ داده‌. از نظر اهل‌ لغت‌ نيز، اصل‌ كرسي‌ به‌معناي‌ علم‌ است، از اين‌ جهت‌ به‌ علما «كراسي‌» گفته‌ مي‌شود زيرا آنان ‌تكيه‌گاه‌هاي‌ مردم‌ و محل‌ اعتماد ايشانند. در روايتي‌ ديگر از ابن‌عباس‌(رض) آمده‌است‌ كه‌ فرمود: «كرسي‌ حق‌ تعالي‌ محل‌ و موضع‌ هردو قدم‌ اوست‌». به‌ قولي‌ديگر: مراد از كرسي، عظمت‌ و بزرگي‌ خداي‌ عزوجل‌ است‌ و الا - در حقيقت‌امر - نه‌ كرسي‌اي‌ است‌ و نه‌ نشستني‌ و نه‌ هم‌ كسي‌ كه‌ بنشيند. به‌ قولي‌ ديگر: مراد از كرسي، فرمانروايي‌ خداوند متعال‌ است‌. بايد دانست‌ كه‌ به‌ قول‌ صحيح‌، كرسي ‌غير از عرش‌ است‌ و عرش‌ از كرسي‌ بزرگتر مي‌باشد، چنان‌كه‌ در احاديث‌ شريف ‌آمده‌ است‌.
صاحب‌ تفسير «المنير» مي‌گويد: «من‌ بر آنم‌ كه‌ واجب‌ است‌ تا ما به‌ عرش‌ وكرسي‌ همان‌گونه‌ كه‌ در قرآن‌ مجيد آمده‌ است‌ ايمان‌ داشته‌ باشيم‌ و حق‌ تعالي‌خود به‌ مراد خويش‌ از آنها داناتر است‌». «و نگهداري‌ آنها بر او دشوار نيست‌» يعني: نگه‌داشت‌ آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ در ميان‌ آنهاست، بر خداوند متعال ‌سنگين‌ و دشوار نيست‌ و به‌ او از اين‌ كار كمترين‌ مشقتي‌ نمي‌رسد «و او بلند مرتبه‌ بزرگ‌قدر است‌» بر مخلوقاتش‌ از روي‌ قدر و منزلت، والا و برتر و بر آنان ‌تواناست‌ و بر همه‌ چيز غالب‌ و مسلط مي‌باشد. پس‌ مراد از علو؛ علو قدر و مرتبه‌است، نه‌ علو مكاني‌ زيرا خداي‌ سبحان‌ از قرار گرفتن‌ در مكان‌ مبرا و منزه‌ مي‌باشد. خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ اين‌ آيه‌كريمه‌ را «آيه‌الكرسي‌» مي‌نامند.
فضيلت‌ آيه‌ الكرسي: در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌خداص از ابي‌بن‌كعب‌(رض) سؤال‌ كردند: كدامين‌ آيه‌ از آيات‌ كتاب‌ خداي‌ عزوجل‌ بزرگتر است‌؟ گفت: آيه‌الكرسي، فرمودند: «تهنيت‌ باد بر تو علم، اي‌ ابامنذر!». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ اسماء بنت‌ يزيدبن‌ سكن‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «بي‌گمان‌ اسم‌ اعظم‌ خداوند(ج) در اين‌ دو آيه‌ كريمه‌ است: ﴿‏ اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ﴾ ، و ﴿الم ‏ اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ﴾ (آل‌ عمران‌/ 1). همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «آيه‌الكرسي‌ سرور همه‌ آيات‌ قرآن‌ است‌ و در هيچ‌ خانه‌اي‌ كه‌ شيطان‌ در آن‌ است، خوانده‌ نمي‌شود، مگر اين‌ كه‌ شيطان‌ از آن‌ خانه ‌بيرون‌ مي‌رود». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «من قرأ دبر كل صلاة مكتوبة آیة الكرسي لم يمنعه من دخول الجنة إلا أن يموت‌: كسي‌ كه‌ پس‌ از هر نماز فرض‌ آيه‌الكرسي‌ را بخواند، هيچ‌ چيز ديگري‌ او را از ورود به‌ بهشت‌ باز نداشته‌ است، جز اين‌ كه‌ بميرد». احاديث‌ بسيار ديگري‌ نيز در فضيلت‌ آيه‌الكرسي‌ آمده‌ است ‌كه‌ به‌ جهت‌ اختصار از ذكر آنها صرف نظر كرديم‌.
ابن‌كثير مي‌گويد: «آيه‌الكرسي‌ مشتمل‌ بر ده‌ جمله‌ مستقل‌ است‌ كه‌ همه‌ به‌ ذات‌الهي‌ متعلق‌اند و در آنها تمجيد و تعظيم‌ خداي‌ يكتا مي‌باشد».
 
 سوره مؤمنون آيه  79
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ آن‌ كس‌ كه‌ شما را در زمين‌ پديد آورد» چنان‌كه‌ دانه‌ها در زمين‌ پراكنده ‌مي‌شوند تا برويند «و به‌سوي‌ او محشور خواهيد شد» يعني: بعد از پراكنده‌ شدنتان‌ در دنيا، در روز قيامت‌ گرد آورده‌ مي‌شويد.
 
سوره مؤمنون آيه  80
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ وَلَهُ اخْتِلَافُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ آن‌ كس‌ كه‌ زنده‌ مي‌كند و مي‌ميراند» آري‌! فقط اوست‌ ـ به‌ طور انفراد و بالاستقلال‌ ـ نه‌ ديگري‌ «و اختلاف‌ شب‌ و روز از اوست‌» زيرا آنها را چنان‌ آفريده‌ كه‌ پي‌درپي‌ مي‌آيند، نه‌ از حركت‌ سست‌ مي‌شوند و نه‌ با زمان‌ ديگري‌