ال‌ قلب‌ مؤمن‌ را به‌ چراغي‌ در شيشه‌اي‌ صاف‌ بسان‌ قنديل‌ تشبيه‌ كرد، اينك‌ محل‌ و جايگاه‌ اين‌ قنديل‌ را كه‌ مساجدند بيان‌ مي‌كند: «در خانه‌هايي‌ كه‌ خدا اجازه‌ داده‌ است‌ كه‌ رفعت‌ يابند» يعني: در مساجدي‌ كه‌ خدا(ج) فرمان‌ داده‌ تا مورد تعظيم‌ و حرمت‌ قرار گيرند و شأن‌ وجايگاه‌ آنها رفيع‌ و قدر و منزلت‌ آنها والا باشد و از پليديها و نجاستها پاك ‌گردانيده‌ شوند و نيز رخصت‌ داده‌ كه‌ آن‌ خانه‌ها برافراشته‌ و بلندوبالا بنا شوند «و نامش‌ در آنها ياد شود» با اذان‌ و نماز و تسبيح‌ و ساير ذكرها پس‌ اينها بهترين‌ خانه‌هاي‌ روي‌ زمين‌اند «در آنها براي‌ او در صبح‌ و شام‌» يعني: در اوايل‌ و اواخر روز «تسبيح‌ گفته‌ مي‌شود» آصال: جمع‌ الجمع‌ است‌ زيرا جمع‌ أصل‌ است‌ و أصل‌ خود جمع‌ اصيل‌ مي‌باشد كه‌ به‌ آخر روز اطلاق‌ مي‌شود. خداي‌ متعال‌ (غدو: بامداد) را به‌ صيغه‌ مفرد ذكر كرد زيرا در آن‌ يك‌ نماز بيشتر نيست‌ اما (آصال) را به‌ صيغه‌ جمع‌ ياد كرد زيرا از نيمه‌ روز تا شامگاه‌، يعني‌ چهار نماز ديگر را در بر مي‌گيرد.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ انس‌بن‌مالك‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «هر كه‌ خداي‌ عزوجل‌ را دوست‌ دارد، بايد مرا دوست‌ داشته‌ باشد و هركه‌ مرا دوست‌ دارد، بايد اصحابم‌ را دوست‌ داشته‌ باشد و هركه‌ اصحابم‌ را دوست ‌دارد، بايد قرآن‌ را دوست‌ داشته‌ باشد و هركه‌ قرآن‌ را دوست‌ دارد، بايد مساجد را دوست‌ داشته‌ باشد زيرا مساجد خانه‌هاي‌ خداوند(ج) و بناهاي‌ وي‌اند كه‌ او به‌رفعت ‌دادن‌ آنها امر فرموده‌ و در آنها بركت‌ نهاده‌ است‌، مساجد مبارك‌ وخجسته‌اند و اهل‌ آنها نيز مبارك‌ و خجسته‌ اند، مساجد محفوظند و اهل‌ آنها نيز محفوظند، آنها در نماز خويش‌ هستند و خداي‌ عزوجل‌ در برآوردن‌ حوايج‌ ونيازهايشان‌ است‌، آنان‌ در مساجد خويشند و خداي‌ عزوجل‌ از پشت‌ سرشان ‌(حامي‌ و نگهبانشان‌)». ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «مساجد خانه‌هاي‌ خداوند(ج) در زمين‌ اند كه‌ بر اهالي‌ آسمان‌ روشني‌ مي‌افگنند چنان‌كه‌ ستارگان‌ بر اهل‌ زمين ‌روشني‌ مي‌افگنند». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «كسي‌ كه‌ مسجدي‌ را براي‌ خداوند بنا كند، خداي‌ عزوجل‌ برايش‌ خانه‌اي‌ را در بهشت‌ بنا مي‌كند».
حكم‌ زينت‌دادن‌ و آراستن‌ مساجد: امام‌ ابوحنيفه: مي‌گويد: «باكي‌ نيست‌ كه‌ مساجد نقش‌ونگار شده‌ و به‌ آب‌ طلا اندوده‌ شوند چنان‌كه‌ عمر بن‌ عبدالعزيز (رض)مسجدالنبي‌ ص را نقش‌ونگار كرد و كسي‌ هم‌ بر وي‌ ايرادي‌ نگرفت‌». اما جمعي‌ از علما اين‌ كار را مكروه‌ دانسته‌ و به‌ اين‌ حديث‌ شريف‌ استدلال‌ كرده‌اند: «قيامت‌ برپا نمي‌شود تا آن‌گاه‌ كه‌ مردم‌ در مساجد با همديگر تفاخر نكنند».
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ دعا در هنگام‌ ورود به‌ مساجد مسنون‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ رسول‌ خدا ص آمده‌ است: «هرگاه‌ يكي‌ از شما به‌ مسجد درآمد، بايد بگويد: اللهم‌ افتح‌ لي‌ أبواب‌ رحمتك: بارخدايا! درهاي‌ رحمتت‌ را بر رويم‌ بگشاي‌. و چون ‌از مسجد خارج‌ شد، بايد بگويد: اللهم‌ إني‌ أسألك‌ من‌ فضلك: بارخدايا! من‌ از تو، از فضلت‌ مي‌طلبم‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «چون‌ مردي‌ را ديديد كه‌ به‌ مسجد رفت ‌و آمد دارد وبدان‌ عادت‌ كرده‌ پس‌ به‌ مؤمن‌ بودن‌ وي‌ گواهي ‌دهيد».
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3223.txt"> آيه  37</a><a class="text" href="w:text:3224.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:3225.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:3226.txt"> آيه  40</a><a class="text" href="w:text:3227.txt"> آيه  41</a><a class="text" href="w:text:3228.txt"> آيه  42</a><a class="text" href="w:text:3229.txt">آيه  43</a></body></html>سوره نور آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مرداني‌» در بامداد و شامگاه‌ براي‌ خداي‌ عزوجل‌ در مساجد نماز مي‌گزارند «كه‌ آنان‌ را هيچ‌ تجارت‌» و معامله‌اي‌ در سفر «و خريدوفروشي‌» در حضر «از ذكر خدا» به‌ اسماي‌ حسناي‌ وي‌ با دل‌ و زبان‌ «و» از «برپاداشتن‌ نماز» در اوقات‌ آنها بدون‌ تأخير «و» از «پرداخت‌ زكات‌» فرض‌ «بازنمي‌دارد» و به‌ خود مشغول ‌نمي‌كند. ابن‌عباس‌ك مي‌گويد: در مدينه‌ مرداني‌ بودند كه‌ به‌ طلب‌ فضل‌ و نعمت‌ خدا(ج) خريدوفروش‌ و معامله‌ مي‌كردند و چون‌ صداي‌ اذان‌ را مي‌شنيدند، آنچه‌ را در دست‌ داشتند، مي‌افگندند و براي‌ اداي‌ نماز به‌سوي‌ مسجد مي‌شتافتند. اين ‌معني‌ قوي‌تر از قولي‌ است‌ كه‌ آيه‌كريمه‌ را بر دست‌ كشيدن‌ كامل‌ از معامله‌ وتجارت‌ براي‌ فارغ‌ شدن‌ به‌ ذكر خدا(ج) حمل‌ مي‌كند. «از روزي‌ مي‌ترسند» مراد، روز قيامت‌ است‌ «كه‌ دلها و ديده‌ها در آن‌ روز منقلب‌ مي‌شوند» يعني: در ميان‌ اميد نجات‌ و بيم‌ هلاك‌، نگران‌ و دگرگون‌ و زير و رو مي‌شوند. تقلب‌ و دگرگوني ‌ديده‌ها، بر اثر نگريستن‌ و پاييدن‌ اين‌ امر است‌ كه‌ از چه‌ ناحيه‌اي‌ مورد مؤاخذه ‌قرار مي‌گيرند و به‌سوي‌ چه‌ مكاني‌ برده‌ مي‌شوند.
 
سوره نور آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آري‌! آن‌ مردان‌ با ايمان‌، مساجد را با ذكر و نيايش‌ و قرائت‌ قرآن‌ آبادان ‌مي‌كنند: «تا خدا به‌ پاس‌ بهترين‌ آنچه‌ كه‌ كرده‌اند، به‌ آنان‌ پاداش‌ دهد» همان‌گونه ‌كه‌ وعده‌ دوچند ساختن‌ اين‌ پاداش‌ را از ده‌برابر تا هفتصد برابر به‌ ايشان‌ داده‌ است‌ «و از فضل‌ خويش‌ افزون‌ بر اين‌ هم‌ به‌ آنان‌ ببخشد» يعني: برتر از آن‌ پاداشي‌ كه‌ به‌ايشان‌ وعده‌ داده‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌ مسعود(رض) از رسول‌ خدا ص آمده‌ است‌ كه‌ مراد از: ﴿وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ﴾ دادن‌ اجازه‌ شفاعت‌ به‌ ايشان‌ است‌. «وخدا هركه‌ را بخواهد بي‌حساب‌ روزي‌ مي‌دهد» چندان‌كه‌ آن‌ روزي‌ در حساب‌ و شمار خلق‌ نگنجد.سوره نور آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاء حَتَّى إِذَا جَاءهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَوَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ كفر ورزيده‌اند، اعمالشان‌ مانند سرابي‌ در دشتي‌ هموار است‌ كه‌ تشنه‌، آن‌ را آبي‌ مي‌پندارد» مراد از اين‌ اعمال‌، اعمال‌ خيري‌ است‌ كه‌ كفار آن‌ را