شده‌ است‌. يعني: اين‌ طلب‌ سلامتي‌ و رحمت‌ و بركت ‌براي‌ كساني‌ كه‌ به‌ آنان‌ سلام‌ مي‌گوييد، از جانب‌ خداي‌ عزوجل‌ است‌، يا به‌ امر وي‌ ثابت‌ است‌ و از جانب‌ وي‌ مشروع‌ شده‌ است‌، سلام‌ و درودي‌ «كه‌ مبارك‌است‌» يعني: بسيار باخير و بابركت‌ است‌ و «پاكيزه‌» است‌، كه‌ روان‌ شنونده‌ با آن ‌نوازش‌ يافته‌ و بر دل‌ وي‌ گوارا و خوش‌ مي‌نشيند. به‌ قولي: مراد از خانه‌ها در اينجا: خانه‌هاي‌ مسكوني‌ و غير آنهاست‌، يعني: انسان‌ بايد بر اهل‌ خانه‌هاي‌ مسكوني‌ سلام‌ بگويد اما در خانه‌هاي‌ غيرمسكوني‌ بر خود سلام‌ بگويد چنان‌كه‌ از عمر و ابن‌‌عباس‌(ج) روايت‌ شده‌است‌ كه‌ فرمودند: «چون‌ به‌ مسجد يا خانه ‌غير مسكوني‌ وارد مي‌شوي‌، بگو: السلام‌ علينا وعلي‌ عباد الله الصالحين: سلام‌ بر ما و بر بندگان‌ صالح‌ خداوند». اگر در خانه‌ غير مسلماني‌ درآمدي‌، بگو: «السلام‌ علي‌ من ‌اتبع‌ الهدي‌ : سلام‌ بر پيروان‌ هدايت‌». يا بگو: «السلام‌ علينا وعلي‌ عباد الله الصالحين: سلام‌ برما و بر بندگان‌ شايسته‌ خداوند». ضحاك‌ مي‌گويد: «السلام ‌عليكم‌ ورحمة ‌الله و بركاته‌ : در سلام‌ ده‌ حسنه‌ است‌، در سلام‌ به‌ اضافه‌ رحمت ‌بيست‌ حسنه‌ و با بركات‌ سي‌ حسنه‌». «خداوند آيات‌ خود را اين‌ گونه‌ براي‌ شما بيان‌ مي‌كند تا بينديشيد» يعني: تا زمينه‌ درك‌ و فهم‌ آيات‌ خداي‌ سبحان‌ براي‌ شما فراهم‌ آيد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3252.txt">آيه  62</a><a class="text" href="w:text:3253.txt">آيه  63</a><a class="text" href="w:text:3254.txt"> آيه  64</a></body></html>سوره نور آيه  62
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَى أَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«جز اين‌ نيست‌ كه‌ مؤمنان‌ فقط كساني‌ اند كه‌ به‌ خدا و رسولش‌ ايمان‌ آورده‌اند وچون‌ در كاري‌ جامع‌ با او باشند» يعني: هنگامي‌ كه‌ با پيامبر ص بر طاعتي‌ همراه‌ باشند كه‌ نياز به‌ همگرايي‌ و اجتماع‌ و اشتراك‌ مساعي‌ دارد، مانند برگزاري‌ نماز جمعه‌، نمازهاي‌ عيد قربان‌ و عيد فطر، جهاد و مانند آنها «به‌ جايي‌ نمي‌ روند تا ازوي‌ كسب‌ اجازه‌ نكنند» مفسران‌ مي‌گويند: چون‌ رسول‌ خدا ص در روز جمعه‌ بر منبر مي‌رفتند و كسي‌ مي‌خواست‌ تا براي‌ قضاي‌ حاجت‌ يا عذري‌ از مسجد بيرون‌ رود، از آن‌ بيرون‌ نمي‌رفت‌ تا روبروي‌ رسول‌ خدا ص به‌گونه‌اي‌ قرار گيرد كه ‌ايشان‌ او را ببينند و بدانند كه‌ او براي‌ آن‌ برخاسته‌است‌ تا اجازه‌ بگيرد پس‌ رسول‌ خدا ص به‌ هر كس‌ از آنان‌ كه‌ مي‌خواستند اجازه‌ مي‌دادند. آري‌! مؤمنان ‌بايد با پيشواي‌ خويش‌ اين‌چنين‌ باشند، از فرمان‌ وي‌ مخالفت‌ و سرپيچي‌ نكنند و از هيچ‌ تجمعي‌ از اجتماعاتي‌ كه‌ او تشكيل‌ مي‌دهد، جز به‌ اجازه‌ آن‌ امام‌ و پيشوا بازنگردند، به ‌نحوي‌ كه‌ حركت‌ آنان‌ در معرض‌ ديد و دريافت‌ او باشد. به‌ قولي: مراد از (أمرجامع) كار بزرگي‌ است‌ كه‌ به‌ گردهمايي‌ صاحبان‌ رأي‌ و تجربه‌ نياز داشته‌ باشد «در حقيقت‌، كساني‌ كه‌ از تو اجازه‌ مي‌خواهند، آنانند كه‌ به‌ خدا و پيامبرش‌ ايمان‌ دارند» اين‌ تأكيدي‌ است‌ بر آنچه‌ كه‌ در اول‌ آيه‌ ذكر شد. يعني: اجازه ‌گرفتن‌ از پيامبرص مصداقي‌ روشن‌ بر درستي‌ ايمان‌ مؤمنان‌ به‌ خدا و رسول‌ وي ‌است‌ «پس‌ چون‌ براي‌ برخي‌ از كارهايشان‌ از تو اجازه‌ خواستند» يعني: براي‌ انجام ‌دادن‌ اموري‌ كه‌ مورد عنايت‌ و محل‌ نياز آنان‌ است‌ «به‌ هر كس‌ از آنان‌ كه‌ خواستي‌، اجازه‌ ده‌» و هر كس‌ را كه‌ مي‌خواستي‌ بازدار، برحسب‌ آنچه‌ كه‌ مصلحت‌ اقتضا مي‌كند. اين‌ تعبير دلالت‌ مي‌كند بر اين‌ كه‌ برخي‌ از احكام‌ به‌ رأي‌ رسول‌ خدا ص واگذار شده‌ است‌ «و از خدا برايشان‌ آمرزش‌ بخواه‌، بي‌گمان‌ خداوند آمرزگار مهربان ‌است‌» اين‌ تعبير اشاره‌ به‌ آن‌ دارد كه‌ اجازه‌ خواستن‌ از رسول‌ خدا ص هرچند با عذري‌ موجه‌ همراه‌ باشد اما از شايبه‌ ترجيح‌ دادن‌ كار دنيا بر كار آخرت‌ خالي ‌نيست‌ پس‌ بهتر آن‌ است‌ كه‌ اجازه‌ گرفته‌ نشود.
كلبي‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: رسول‌ خدا ص در خطابه‌هايشان‌ متعرض ‌منافقان‌ شده‌ و آنان‌ را سرزنش‌ مي‌كردند پس‌ منافقان‌ به‌ چپ‌ و راست‌ مي‌نگريستند و چون‌ كسي‌ آنان‌ را نمي‌ديد پنهاني‌ از كناري‌ بيرون‌ رفته‌ و نماز نمي‌خواندند اما اگر كسي‌ آنان‌ را مي‌ديد، از ترس‌ بر جاي‌ خود مي‌ماندند و نماز مي‌گزاردند، همان‌ بود كه‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد. بعد از نزول‌ اين‌ آيه‌، هيچ‌ مؤمني‌ از محضر پيامبر ص براي‌ حاجت‌ و نياز خويش‌ بيرون‌ نمي‌رفت‌ تا اين‌كه‌ از رسول‌ خدا ص اجازه‌ نمي‌گرفت‌ ولي‌ منافقان‌ بدون‌ اجازه‌ بيرون‌ مي‌رفتند.
 
	
سوره نور آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ لَا تَجْعَلُوا دُعَاء الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاء بَعْضِكُم بَعْضاً قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنكُمْ لِوَاذاً فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فراخواندن‌ رسول‌ خدا را در ميان‌ خود، مانند فراخواندن‌ بعضي‌ از خودتان‌ به‌ بعضي ‌ديگر قرار ندهيد» يعني: اگر رسول‌ خدا ص شما را به‌ اجتماعي‌ فراخواند، از نزد وي‌ بدون‌ كسب‌ اجازه‌ متفرق‌ نشويد. يا معني‌ اين‌ است: پيامبر ص را چنان‌ مورد خطاب‌ قرار ندهيد كه‌ همديگر را در بعضي‌ از حالات‌ با بي‌پروايي‌ و از روي ‌بي‌مبالاتي‌ مورد خطاب‌ قرار مي‌دهيد، يا بدون‌ اجازه‌ از مجلس‌ بيرون‌ مي‌رويد، يا صدايتان‌ را بلند مي‌كنيد پس‌ مراد اين‌ است‌ كه‌ وقتي‌ پيامبر ص مخاطب‌ شماست‌، در كمال‌ ادب‌ و ملايمت‌ بگوييد: يارسول‌الله! و با درشتي‌ و خشونت‌ نگوييد: اي‌محمد! لذا خداي‌ عزوجل‌ مؤمنان‌ را در اين‌ آيه‌، به‌ تشريف‌ و تعظيم‌ پيامبر ص فرمان‌ داد و اين‌كه‌ بايد با كمال‌ ادب‌ و فروتني‌ با ايشان‌ برخورد كنند. به‌قولي‌ معني ‌اين‌ است: پيامبر ص را در معرض‌ آن‌ قرار ندهيد تا بر شما خشم‌ گرفته‌ و در حقتان‌دعاي‌ بد كند زيرا دعاي‌ وي‌ مانند دعاهاي‌ شما نيست‌ و قطعا مورد اجابت‌ قرارمي‌گيرد «به‌ يقين‌ خدا كساني‌ از شما را كه‌ پناه‌جويان‌ و پنهاني‌ از نزد او مي‌