رزاني‌ شده ‌است‌.
 
	سوره نمل آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِن كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و سليمان‌ از داوود ميراث‌ يافت‌» علم‌ و نبوت‌ و فرمانروايي‌ را، نه‌ مال‌ و سرمايه ‌را زيرا چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «انبيا مالي‌ را به‌ارث‌ نمي‌گذارند و مالي‌كه‌ بعد از ايشان‌ به‌جا ماند، صدقه‌ است‌». نقل‌ است‌ كه‌ داوود(ع) نوزده‌ فرزند داشت‌ و اگر هدف‌ از وراثت، وراثت‌ مال‌ مي‌بود، فقط سليمان‌(ع) به‌ يادآوري‌ مخصوص‌ نمي‌شد زيرا تمام‌ فرزندان‌ داوود(ع) در اين‌ ميراث‌ شريك‌ و با وي‌ مساوي‌ بودند «و گفت: اي‌ مردم‌! به‌ ما فهم‌ زبان‌ پرندگان‌آموخته‌ شده‌ است‌» يعني: سليمان‌(ع) از باب‌ تحدث‌ به‌ نعمت‌هاي‌ خداوندأ بر خود و شكرگزاري‌ از اين ‌نعمت‌ مخصوصي‌ كه‌ فقط به‌ وي‌ ارزاني‌ شده ‌است، اين‌ سخن‌ را گفت‌. دليل ‌اين‌كه‌ او فهم‌ زبان‌ پرندگان‌ را قبل‌ از ديگر نعمتها ياد كرد اين‌ بود كه‌ آن‌ نعمت، نعمتي‌ مخصوص‌ به‌ وي‌ است‌ كه‌ غيرآن‌ را در آن‌ مشاركتي‌ نيست‌. منطق‌الطير: سخن‌گفتن‌ پرندگان‌ است‌. آري‌! سليمان‌(ع) سخن‌ آنان‌ را چنان‌ مي‌فهميد كه‌ پرندگان‌ خود در ميان‌ يك‌ديگر آن‌ را مي‌فهميدند «و از همه‌ چيزها به‌ ما داده‌ شده ‌است‌» يعني: همه‌ چيزهايي‌ كه‌ مورد نياز و سبب‌ فضيلت‌ انسان‌ است‌ به‌ ما داده ‌شده‌ است‌؛ مانند دانش، پيامبري، حكمت، مال، مسخر كردن‌ جن‌وانس، پرندگان، باد، حيوانات‌ وحشي، چهارپايان‌ و همه‌ آنچه‌ كه‌ در ميان‌ آسمان‌ وزمين‌ است‌.
مفسران‌ مي‌گويند: داوود(ع) از سليمان‌ عابدتر و سليمان‌(ع) از او شكرگزارتر بود به‌ همين‌ جهت، ملك‌ و دولت‌ سليمان‌(ع) از پدرش‌ بيشتر و دامنه‌دارتر شد زيرا افزون‌ بر آنچه‌ كه‌ به‌ پدرش‌ داوود(ع) داده‌ شده‌ بود، باد و شياطين‌ هم‌ به‌ تسخير وي‌ درآورده‌ شدند و فهم‌ زبان‌ پرندگان‌ نيز به‌ وي‌ ارزاني‌ شد «بي‌گمان ‌اين‌» نعمت‌هايي‌ كه‌ ذكر شد؛ از فهم‌ زبان‌ پرندگان‌ و ديگر نعمتها «فضل‌ آشكار است‌» كه‌ خداوند متعال‌ بر ما ارزاني‌ كرده‌ و اين‌ فضل‌ بر هيچ‌ كسي‌ پنهان‌ نيست‌. بدين‌گونه‌ سليمان‌(ع) خواست‌ تا به‌ شكرگزاري‌ آن‌ نعمتها بپردازد.
 
سوره نمل آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ وَحُشِرَ لِسُلَيْمَانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ سليمان‌ لشكريانش‌ از جن‌وانس‌ و پرندگان‌ گرد آورده‌ شدند» ابن‌كثير مي‌گويد: يعني‌ سليمان‌(ع) با ابهت‌ و عظمت‌ بسيار بزرگي‌ به‌ ميانشان‌ آمد «آن‌گاه ‌آنان‌ باز داشته ‌شدند» يعني: در صفوف‌ و دسته‌هاي‌ منظم‌ آراسته‌ شدند. وازع‌ درجنگ: كسي‌ است‌ كه‌ مأمور تنظيم‌ و آرايش‌ صفوف‌ است‌ و كساني‌ از لشكريان‌ را كه‌ از صف‌ خويش‌ جلو آيند، به‌جاي‌ آنها در صف‌ برمي‌گرداند تا صفوف‌ منظم ‌شود. اين‌ تعبير دلالت‌ مي‌كند بر اين‌ كه‌ سپاه‌ سليمان‌(ع) بسيار عظيم‌ و منظم‌ بود. آري‌! سليمان‌(ع) با شكوه‌ و ابهتي‌ بسيار عظيم‌ به‌ ميان‌ لشكر آمد، ابتدا صفوف ‌انسيان، بعد از آن‌ صفوف‌ جنيان‌ و سپس‌ صفوف‌ پرندگان‌ قرار داشتند و اگر هوا گرم‌ و آفتابي‌ مي‌بود، پرندگان‌ لشكر را با بالهاي‌ خويش‌ سايه‌باني‌ مي‌كردند.
آري‌! اطاعت، انضباط و نظم‌ دقيق، اهرمهاي‌ برپا دارنده‌ سپاهي‌ آراسته‌ وسالم‌ مي‌باشند.
 
	سوره نمل آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ حَتَّى إِذَا أَتَوْا عَلَى وَادِي النَّمْلِ قَالَتْ نَمْلَةٌ يَا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَسَاكِنَكُمْ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمَانُ وَجُنُودُهُ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا آن‌گاه‌ كه‌ به‌ وادي‌ مورچگان‌ رسيدند، مورچه‌اي‌ گفت‌» او ملكه‌ موران‌ بود كه‌ گويي‌ با ديدن‌ لشكريان‌ سليمان‌(ع) كه‌ به‌سوي‌ وادي‌ روي‌ آوردند، گريخت‌ و ساير مورچگان‌ را آگاه‌ كرد و نداكنان‌ خطاب‌ به‌ آنان‌ گفت: «اي‌ مورچگان‌! به‌درون‌ خانه‌هايتان‌ درآييد تا سليمان‌ و لشكريانش‌ ـ نديده‌ و ندانسته‌ ـ شما را درهم ‌نكوبند» با گامها و سمهاي‌ چهارپايان‌ خود. مورچگان‌ به‌ صيغه‌ خطاب‌ عقلا موردخطاب‌ قرارگرفتند، بدين‌ سبب‌ كه‌ آنها اين‌ خطاب‌ را مي‌فهميدند. ملاحظه ‌مي‌كنيم‌ كه‌ ملكه‌ موران‌ قبل‌ از وقوع‌ اين‌ واقعه، سليمان‌(ع) و لشكريانش‌ را معذور شناخت‌ و گفت: درحالي‌ آنها شما را درهم‌ خواهند كوفت‌ كه‌ از وجود شما در اين‌ وادي‌ آگاهي‌ ندارند زيرا اگر از وجود شما باخبر باشند، شما را درهم‌ نمي‌كوبند چراكه‌ به‌ معيارهاي‌ حق‌ و عدل‌ پايبندند.
 
		﴿سوره‌ آل عمران﴾
مدني‌ است‌ و داراي‌ (200) آيه‌ است‌.
وجه‌ تسميه‌: اين‌ سوره‌ بدان‌ سبب‌ «آل‌ عمران» ناميده‌ شد كه‌ داستان‌ خانواده‌ عمران‌ پدر مريم‌ و شرح‌ رخداد تولد عيسي: در آن‌ بيان‌ شده‌ است‌.سوره‌ بقره‌ و آل‌ عمران‌ مشتركا به‌ نام‌ «زهراوين» نيز ناميده‌ مي‌شوند زيرا اين‌ دوسوره، بسان‌ دو نور روشنگر؛ خواننده‌ خويش‌ را با فروغ‌ هدايتبخش‌ خويش، به‌سوي‌ حق‌ و حقيقت‌ رهنمون‌ مي‌گردند. يا بدان‌ جهت‌ كه‌ خواننده‌ اين‌ دو سوره، در روز قيامت‌ از نوري‌ تمام‌ برخوردار مي‌شود. يا به‌ سبب‌ آن‌ كه‌ هر دو سوره، متضمن‌ اسم‌ اعظم‌ خداوند(ج) هستند.
اين‌ سوره‌ اجماعا مدني‌ است‌.
ابن‌ابي‌ حاتم، ابن‌ جرير طبري، ابن‌اسحاق‌ و ابن‌منذر در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آغاز اين‌سوره‌ تا آيه‌ هشتاد و سوم‌ آن‌ گفته‌اند: اين‌ آيات‌ درباره‌ وفد (هيأت‌ نمايندگي) نصاراي‌ نجران‌ نازل‌ شد كه‌ در سال‌ نهم‌ هجري‌ همراه‌ با شصت‌ سوار به‌ مدينه‌آمدند و چهارده‌ تن‌ از اشراف‌ آنان، از جمله‌ رئيس، وزير و اسقف‌هايشان‌ نيز درميانشان‌ بودند. آنها با رسول‌ خداص درباره‌ عيسي‌(ع) و عقايد نصراني‌ خويش‌مناظره‌ كردند، همان‌ بود كه‌ اين‌ آيات‌ نازل‌شد و سيماي‌ حق‌ و حقيقت‌ را از ميان‌پندارهاي‌ باطلشان، نمايان‌ گردانيد.
فضيلت‌ آن‌: در فضيلت‌ اين‌ سوره‌ و سوره‌ بقره‌ ـ به‌طور مشترك‌ ـ احاديثي‌روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ بخشي‌ از آنها در آغاز سوره‌ «بقره» نقل‌ شد، از آن‌ جمله‌اين‌ حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ مسلم‌ از نواس‌بن‌سمعان(رض) است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «در روز قيامت، قرآن‌ و اهل‌ آن‌ كه‌ در دنيا به‌ آن‌ عمل‌ مي‌كردند،آورده‌ مي‌شوند، درحالي‌كه‌ سوره‌هاي‌ بقره‌ و آل‌عمران، پيشاپيش‌ آنها قراردارند».
 
سوره نمل آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ فَتَبَسَّمَ ضَاحِكاً مِّن قَوْلِهَا 