‌گمان‌ خداوند بر هركاري‌ تواناست‌» و هيچ‌ كاري‌ ـ از جمله‌ آغاز و تكرار آفرينش‌ ـ او را عاجز نمي‌گرداند.
 
سوره عنكبوت آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ يُعَذِّبُُ مَن يَشَاءُ وَيَرْحَمُ مَن يَشَاءُ وَإِلَيْهِ تُقْلَبُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏

«هركه‌ را بخواهد عذاب‌ مي‌كند» و آنان‌ كفار و عاصيانند «و به‌ هركه‌ بخواهد رحمت‌ مي‌آورد» با هدايت‌ نمودن‌ وي‌. كه‌ آنان‌ مؤمنان‌ به‌ پروردگار بزرگ، عمل‌كنندگان‌ به‌ اوامر و نواهي‌ وي‌ و تصديق‌كنندگان‌ پيامبران(ع) مي‌باشند «و به‌سوي‌ او بازگردانده‌ مي‌شويد» بعد از مرگ‌ خويش، نه‌ به‌سوي‌ غير وي‌.
 
سوره آل عمران آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ إِلاَّ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَمَن يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللّهِ فَإِنَّ اللّهِ سَرِيعُ الْحِسَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در حقيقت، دين» مقبول‌ و پذيرفته‌ شده‌ «نزد خدا همان‌ اسلام‌ است» و حق‌ تعالي‌ ديني‌ غير از آن‌ را از احدي‌ نمي‌پذيرد. آري‌! دين‌ مورد رضاي‌ الهي‌اسلام‌ است، يعني‌ اين‌ آييني‌ كه‌ مبتني‌ بر توحيد حق‌ تعالي‌ است‌ و انبياي‌ عظام‌‡ پيام‌آور آن‌ بوده‌اند و مورد اتفاق‌ همه‌ ايشان‌ بوده‌ است‌. كلمه‌ «اسلام» در اينجا، دربرگيرنده‌ ايمان‌ نيز هست، از آن‌ روي‌ كه‌ اسلام‌؛ مشمول‌ تصديق، قول‌ وعمل‌ ـ هر سه‌ ـ مي‌شود «و كساني‌ كه‌ كتاب‌ به‌ آنان‌ داده‌ شده، با يك‌ديگر در دين‌ خدابه‌ اختلاف‌ نپرداختند» يعني‌: يهوديان‌ در ميان‌ خود، نصاري‌ در ميان‌ خود و بازيهوديان‌ و نصاري‌ در ميان‌ همديگر، در امر دين‌ به‌ اختلاف‌ نپرداختند «مگر پس‌ ازآن‌ كه‌ علم‌ برايشان‌ آمد» علمي‌ كه‌ دو كتاب‌ آسماني‌ تورات‌ و انجيل‌ مشمول‌ آن‌بود، كه‌ اين‌ علم، بر وجوب‌ توحيد باري‌ تعالي‌ و لزوم‌ طاعت‌ وي‌ و تسليم‌شدن‌ به ‌فرمانش‌ صراحت‌ دارد «آن‌ هم‌ به‌ سبب‌ بغيي‌ كه‌ ميانشان‌ وجود داشت» يعني‌: اختلاف‌ يهود و نصاري‌ در اين‌ حقيقت‌ كه‌ آيا پيامبر خاتمص به‌حق‌ پيامبر است‌ ياخير، همچنان‌ اختلافشان‌ در نبوت‌ عيسي‌ و اختلافات‌ ديگري‌ كه‌ در ميان‌ خود داشته‌ و دارند، فقط به‌سبب‌ حسدي‌ است‌ كه‌ در ميانشان‌ وجود داشته‌ و دارد، اين ‌اختلاف‌ تا بدانجاست‌ كه‌ يهوديان‌ گفتند: نصاري‌ برحق‌ نيستند، و نصاري‌ گفتند: يهوديان‌ برحق‌ نيستند. آري‌! همه‌ اين‌ اختلافات‌ به‌سبب‌ دوري‌ آنها از حق‌ و به ‌انگيزه‌ كبر و خودخواهي‌ و خودبرتربيني‌ و حسد است‌ «و هركس‌ به‌ آيات‌ خدا كفر ورزد، پس‌ بداند كه‌ خدا سريع‌الحساب‌ است» و آنان‌ را بسيار زود مجازات‌ مي‌كند.
 سوره عنكبوت آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا أَنتُم بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي السَّمَاء وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و شما» اي‌ دروغ‌انگاران‌ رسالتهاي‌ الهي‌ «عاجزكننده‌ نيستيد» پروردگار خويش‌ را و نمي‌توانيد از حكم‌ و قضاي‌ وي‌ بگريزيد «نه‌ در زمين‌ و نه‌ در آسمان‌» پس‌ نه‌ اهل‌ زمين‌ خداي‌ سبحان‌ را در زمين‌ عاجز مي‌توانند كرد و نه‌ اهل‌ آسمان‌ در آسمان‌ ـ اگر او را نافرماني‌ كنند. قطرب‌ مي‌گويد: «معناي‌ آيه‌ اين ‌است: شما دروغ‌انگاران‌ رسالتهاي‌ الهي، در آسمان‌ نيز عاجزكننده‌ خدا نيستيد، چنانچه‌ در آن‌ باشيد». ذكر آسمان‌ در آيه‌ كريمه، معجزه‌ قرآني‌ بزرگي‌ است‌ زيرانشان‌ از آن‌ دارد كه‌ انسان‌ به‌ زودي‌ راهي‌ سفر آسمان‌ خواهد شد. «و جز خدا براي ‌شما وليي‌ نيست‌» كه‌ با شما دوستي‌ و همياري‌ نموده‌ و متولي‌ امور شما گردد و شما را از درگرفت‌ خداوند(ج) بازدارد «و نه‌ شما را نصرت‌دهنده‌اي‌ است‌» كه ‌ياريتان‌ داده‌ و عذاب‌ خداوند(ج) را از شما دفع‌ كند.
 
سوره عنكبوت آيه  23
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَلِقَائِهِ أُوْلَئِكَ يَئِسُوا مِن رَّحْمَتِي وَأُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ به‌ آيات‌» تنزيلي‌ يا تكويني‌ «خداوند» يا هر دوي‌ آنها «و به‌ لقاي ‌او» در آخرت‌ «كفر ورزيدند» يعني: منكر برانگيخته ‌شدن‌ پس‌ از مرگ‌ و مابعد آن ‌شدند و به‌ آنچه‌ كه‌ پيامبران(ع) به‌ آنان‌ خبر داده‌اند عمل‌ نكردند؛ «آن‌ گروه‌ از رحمت‌ من‌ نوميد شده‌اند» در دنيا زيرا نه‌ كتابهاي‌ من‌ در آنان‌ تأثير گذاشت‌ و نه ‌آنچه‌ كه‌ پيامبران‌ من‌ از آن‌ خبر داده‌اند و در روز قيامت‌ نيز از رحمت‌ من‌ ـ كه‌ بهشت‌ است‌ ـ مأيوس‌ مي‌شوند «و آن‌ گروه‌ را عذابي‌ دردناك‌ است‌» در دنيا و آخرت‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3783.txt"> آيه  24</a><a class="text" href="w:text:3784.txt"> آيه  25</a><a class="text" href="w:text:3785.txt">آيه  26</a><a class="text" href="w:text:3786.txt"> آيه  27</a><a class="text" href="w:text:3787.txt">آيه  28</a><a class="text" href="w:text:3788.txt">آيه  29</a><a class="text" href="w:text:3789.txt">آيه  30</a></body></html>سوره عنكبوت آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَن قَالُوا اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ فَأَنجَاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ جواب‌ قومش‌» يعني: جواب‌ قوم‌ ابراهيم‌(ع) بعد از آن‌كه‌ او آنان‌ را به‌سوي‌ يگانگي‌ خدا(ج) فراخواند و اين‌ همه‌ به‌ آنان‌ پند و اندرز گفت‌ «جز اين ‌نبود كه‌ گفتند» بعضي‌ به‌ بعضي‌ ديگر «او را بكشيد يا بسوزانيد» بعد از آن‌كه‌ در ميدان‌ حجت‌ از پا درآمدند، نهايتا بر سوزاندن‌ وي‌ همداستان‌ شدند. اين‌ آيه‌ ـ بعد از بيان‌ چند آيه‌ معترضه‌ در خطاب‌ با محمد ص ـ بازگشتي‌ به‌ داستان ‌ابراهيم‌(ع) است‌. يا كل‌ آيات‌ فوق‌ چنان‌كه‌ ابن‌كثير مي‌گويد، حكايت‌ از سخنان‌ ابراهيم‌(ع) و در سياق‌ آن‌ است‌. «پس‌ خداوند او را از آتش‌ نجات‌ داد» و آتش‌ را بر ابراهيم‌(ع) سرد و سلامتي‌بخش‌ گردانيد «بي‌شك‌ در اين‌» نجات‌ دادن‌ ابراهيم‌(ع) «براي‌ قومي‌ كه‌ ايمان‌ مي‌آورند، نشانه‌هايي‌ است‌» قاطع‌ بر وجود و يگانگي‌ خداوندأ، از آنجا كه‌ آنها اين‌ آتش‌ عظيم‌ را برافروختند و ابراهيم‌(ع) را در آن ‌افگندند اما آن‌ آتش‌ بر او هيچ‌ تأثير سوئي‌ نكرد. دليل‌ اين‌كه‌ حق‌ تعالي‌ مؤمنان‌ را به‌ يادآوري‌ مخصوص‌ گردانيد اين‌ است‌ كه‌ فقط آنان‌ از اين‌ نشانه‌ها سود مي‌برند، نه‌ كافران‌.
ابن‌كثير مي‌گويد: «ابراهيم‌(ع) روحش‌ را براي‌ خداي‌ رحمان‌ و جسمش‌ را براي‌ آتش‌ سوزان‌ بذل‌ كرد و از اين‌‌روي‌ است‌ كه‌ همه‌ اهل‌ اديان‌ بر محبت‌ وي‌ اجتماع ‌كرده‌اند».
 
سوره عنكبوت آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَق