‌ خدا ص براي‌ نزديك‌ كردن‌ معاني‌ به‌ اذهان‌ مردم، از روش‌ زدن‌ مثل‌ بسيار استفاده‌ مي‌كردند.
سوره عنكبوت آيه  44
‏متن آيه : ‏
‏ خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لِّلْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ خداوند(ج) در تبيين‌ قدرت‌ عظيم‌ خويش‌ مي‌فرمايد: «خدا آسمانها و زمين‌ را به‌ حق‌ آفريد» يعني: به‌ عدل‌ و قسط آفريد در حالي‌ كه‌ او در آفرينش‌ آنها مصالح‌ بندگانش‌ را مدنظر داشت‌ پس‌ در اين‌ آفرينش‌ هيچ‌كس‌ او را كمك‌ و ياري ‌نكرده‌ است‌ «قطعا در اين‌» آفرينش‌ «براي‌ مؤمنان‌ نشانه‌اي‌ است‌» يعني: دلالتي ‌است‌ روشن‌ بر اين‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ در خلق‌ و امر و الوهيت‌ يگانه‌ است‌.
 
سوره عنكبوت آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ اتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بخوان‌» اي‌ محمدص! «آنچه‌ از كتاب‌ كه‌ به‌ سوي‌ تو وحي‌ شده‌ است‌» يعني: قرآن‌ را همراه‌ با تدبر در آيات‌ و تفكر در معاني‌ آن‌ بخوان‌ «و نماز» فريضه‌ «را برپا دار» در اوقات‌ آن‌ و بر آن‌ مواظبت‌ كن‌ «بي‌گمان‌ نماز از فحشا و منكر بازمي‌دارد» فحشا: عبارت‌ است‌ از اعمال‌ زشت‌ و ناپسندي‌ مانند زنا. منكر: عبارت‌ است‌ از آنچه‌ كه‌ در شريعت‌ شناخته‌ شده‌ نيست‌ و شرع‌ و عقل‌ آن‌ را ناپسند مي‌شناسد.
البته‌ معناي‌ اين‌ كه‌ نماز از فحشا و منكر بازمي‌دارد اين‌ است‌ كه: مواظبت‌ بر نماز، سبب‌ خودداري‌ از ارتكاب‌ گناه‌ مي‌شود، به‌جهت‌ آن‌كه‌ انسان‌ در نماز، خود را در محضر خداأ مي‌بيند، او را مراقب‌ خود مي‌داند، با او راز و نياز مي‌كند و در آيات‌ او تدبر مي‌نمايد.
از ابن‌عباس‌ك روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا(ج) در حديث‌ شريف‌ فرمودند: «من‌ لم‌ تنهه‌ صلاته‌ عن‌ الفحشاء والمنكر لم‌ يزدد بها من‌ الله‌ إلا بعدا: هر كس‌ نماز وي‌ او را از فحشا و منكر باز نداشت، با آن‌ نماز جز دوري‌ از خداوندأ چيز ديگري ‌نيفزوده‌ است‌». انس‌(رض) حكايت‌ مي‌كند كه: جواني‌ از انصار با رسول‌ خدا ص نماز جماعت‌ مي‌گزارد اما درعين ‌حال‌ دزدي‌ و هيچ‌ چيز از كارهاي‌ ناپسند را فرونمي‌گذاشت‌، اصحاب‌أ چگونگي‌ حال‌ او را به‌ رسول‌ خدا ص خبر دادند و ايشان‌ در حديث‌ شريف‌ فرمودند: «يقينا نمازش‌ به‌زودي‌ او را باز خواهد داشت‌». پس ‌ديرزماني‌ نگذشت‌ كه‌ آن‌ جوان‌ توبه‌ كرد و حالش‌ به‌صلاح‌ آمد آن‌گاه ‌رسول‌ خدا ص فرمودند: «آيا به‌ شما نگفتم‌ كه‌ نمازش‌ او را به‌ صلاح‌ خواهد آورد؟».
«و قطعا ذكر خدا بزرگتر است‌» يعني: ذكر خداأ از همه‌ عبادتها بزرگتر است ‌زيرا اين‌ ذكر خدا(ج) است‌ كه‌ از فحشا و منكر بازمي‌دارد چراكه‌ ترك‌ فحشا و منكر جز از كسي‌ كه‌ ذاكر خداأ و حاضر و ناظر داننده‌ وي‌ باشد، تحقق‌ پيدا نمي‌كند و بي‌شك‌ آنچه‌ از اين‌ ذكر و يادآوري‌ كه‌ در نماز است، ركن‌ و پايه‌ برتري‌ آن‌ بر ساير عبادتهاست‌.
ظاهر نص‌ گوياي‌ اين‌ معني‌ است‌ كه‌ ذكر دائم‌ الله(ج) داراي‌ اثر بزرگتري‌ در بازداشتن‌ از فحشا و منكر نسبت‌ به‌ ذكر وي‌ فقط در نماز است‌. اما ابن‌عباس‌(رض) درمعناي:(وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ )  مي‌گويد: ذكر و يادآوري‌ خداوندأ از شما ـ چون‌ او را بخوانيد و به‌ياد آوريد ـ بزرگتر از ذكر و يادآوري‌ شما او راست‌ چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «من‌ ذكرني‌ في‌ نفسه‌ ذكرته‌ في‌ نفسي، و من‌ ذكرني‌ في‌ ملا ذكرته ‌في‌ ملا خير منه: خداي‌ عزوجل‌ فرمود: هر كس‌ مرا پيش‌ خود ياد كند، او را پيش‌ خود ياد مي‌كنم‌ و هر كس‌ مرا در محضر جماعتي‌ ياد نمايد، او را در محضر جماعتي‌ بهتر از آن‌ ياد مي‌كنم‌».
«و خدا مي‌داند چه‌ مي‌كنيد» پس‌ در برابر خير، به‌ شما جزاي‌ خير و در قبال‌ شر و بدي، به‌ شما جزاي‌ بد مي‌دهد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3808.txt"> آيه  46</a><a class="text" href="w:text:3809.txt">آيه  47</a><a class="text" href="w:text:3810.txt"> آيه  48</a><a class="text" href="w:text:3811.txt">آيه  49</a><a class="text" href="w:text:3812.txt">آيه  50</a><a class="text" href="w:text:3813.txt"> آيه  51</a><a class="text" href="w:text:3814.txt">آيه  52</a></body></html>سوره عنكبوت آيه  46
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَا تُجَادِلُوا أَهْلَ الْكِتَابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ وَقُولُوا آمَنَّا بِالَّذِي أُنزِلَ إِلَيْنَا وَأُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَإِلَهُنَا وَإِلَهُكُمْ وَاحِدٌ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مجادله‌ نكنيد» اي‌ مؤمنان‌! «با اهل‌ كتاب‌» يعني: با يهود و نصارا «جز به ‌شيوه‌اي‌ كه‌ بهتر است‌» يعني: جز با خصلتي‌ كه‌ به‌ اعتبار پاداش‌ نيكوتر است‌ و آن ‌عبارت‌ است‌ از مقابله‌ خشونت‌ با نرمي‌ و مقابله‌ خشم‌ با تحمل‌ زيرا مقابله‌ جدال‌ وگفت‌وگو با اين‌ شيوه، يهود و نصارا را به‌ حجتها و برهانهاي‌ خداوند(ج) متوجه‌ گردانيده‌ و اين‌ بستر و اين‌ اميد را پديد مي‌آورد كه‌ شما را در امر پذيرش‌ اسلام ‌اجابت‌ گويند، در حالي‌ كه‌ جدال‌ به‌ شيوه‌ خشونت، چنين‌ اثر و ثمري‌ ندارد. «مگر با كساني‌ از آنان‌» يعني: با كساني‌ از يهود و نصارا «كه‌ ستم‌ كرده‌اند» يعني: با افراط در مجادله، از جاده‌ رعايت‌ ادب‌ با مسلمانان‌ به‌ انحراف‌ رفته‌اند و نرمي‌ و ملايمت‌ در آنان‌ سودي‌ نبخشيد پس‌ از مغالطه‌ و خشونت‌ در جدال‌ با آنان‌ باكي ‌نيست‌ و با آنان‌ مجادله‌ خشونت‌ آميز كنيد «و بگوييد: به‌ آنچه‌ بر ما فرو فرستاده ‌شده‌» از قرآن‌ «و آنچه‌ بر شما فرو فرستاده‌ شده‌» از تورات‌ و انجيل‌ «ايمان ‌آورديم‌» كه‌ همه‌ از نزد خداي‌ تبارك‌وتعالي‌ نازل‌ شده‌اند و اين‌ دو كتاب‌ تا هنگام ‌بعثت‌ محمديص و نزول‌ شريعت‌ اسلامي، شريعت‌ ثابت‌ الهي‌ بوده‌اند. البته‌ تحريفات‌ و تبديلات‌ آنها، در اين‌ تصديق‌ ما داخل‌ نمي‌شود «و خداي‌ ما و خداي ‌شما يكي‌ است‌» نه‌ براي‌ او شريكي‌ است، نه‌ ضدي‌ و نه‌ همتايي‌ «و ما فرمانبردار اوييم‌» يعني: مخصوصا ما امت‌ محمدص فرمانبردار و مطيع‌ پروردگار هستيم‌.
اين‌ آيه، تعليم‌ و آموزشي‌ است‌ براي‌ ما كه‌ نوع‌ و نحوه‌ سخني‌ را كه‌ بايد در اثناي‌ گفت‌وگوي‌ انتقادي‌ با اهل‌ كتاب‌ به‌كار گيريم، مشخص‌ مي‌كند.
بخاري‌ و نسائي‌ از ابي‌هريره‌(رض) روايت‌ كرده‌اند كه‌ فرمود: اهل‌ كتاب‌ تورات‌ را به‌زبان‌ عبراني‌ خوانده‌ و آن‌ را براي‌ اهل‌ اسلام‌ به‌زبان‌ عربي‌ تفسير مي‌كردند پس ‌رسول‌ خدا ص در حديث‌ شريف‌ فرمودند: «اهل‌ كتاب‌ را نه‌ تصديق‌ كنيد و نه ‌تكذيب‌ بلكه‌