كرده‌اند» يعني: كساني‌ كه‌ عليه‌ نفس‌ و شيطان‌ جهاد كرده‌اند و جانهاي‌ خود را در دعوت‌ به‌سوي‌ الله(ج) و براي‌ طلب‌ خشنودي‌ وي‌ به‌رنج‌ و سختي‌ درافگنده‌اند؛ «البته‌ آنان‌ را به‌ راههاي‌ خود رهنمون‌ مي‌شويم‌» يعني: به‌ راههاي‌ خير كه‌ ايشان‌ را به‌سرمنزل‌ خشنودي‌ و رضاي‌ ما مي‌رساند «و بي‌گمان‌ خدا با نيكوكاران‌ است‌» با نصرت‌ و ياري‌ خويش‌ در دنيا و دادن‌ پاداش‌ نيك‌ در آخرت‌ و هر كس‌ كه‌ خدا(ج)  با او باشد، هرگز خوار و ذليل‌ نمي‌شود.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «من‌ عمل‌ بما علم، ورثه‌ الله‌ علم‌ ما لم‌ يعلم: هر كس ‌به‌ آنچه‌ كه‌ مي‌داند عمل‌ كند، خداوند(ج) علم‌ آنچه‌ را كه‌ نمي‌داند به‌ وي ‌مي‌بخشايد». ابوسليمان‌ داراني‌ مي‌گويد: «مراد از جهاد در آيه‌ كريمه، فقط جنگيدن‌ با كفار نيست‌ بلكه‌ ياري ‌دادن‌ دين‌ خدا(ج)، مبارزه‌ با باطل‌انديشان، سركوب‌ ستمگران‌ و در رأس‌ همه، امربه‌معروف‌ و نهي‌ از منكر و مجاهده‌ با نفس ‌در طاعت‌ حق‌ تعالي‌ است‌».

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:3835.xml">30.الروم</a><a class="folder" href="w:html:3901.xml">31.لقمان</a><a class="folder" href="w:html:3941.xml">32.السجدة</a><a class="folder" href="w:html:3976.xml">33.الأحزاب</a><a class="folder" href="w:html:4060.xml">34.سبأ</a><a class="folder" href="w:html:4123.xml">35.فاطر</a><a class="folder" href="w:html:4177.xml">36.یس</a><a class="folder" href="w:html:4265.xml">37.الصافات</a><a class="folder" href="w:html:4423.xml">38.ص</a><a class="folder" href="w:html:4514.xml">39.الزمر</a><a class="folder" href="w:html:4599.xml">40.غافر</a><a class="folder" href="w:html:4693.xml">41.فصلت</a><a class="folder" href="w:html:4753.xml">42.الشورى</a><a class="folder" href="w:html:4814.xml">43.الزخرف</a><a class="folder" href="w:html:4906.xml">44.الدخان</a><a class="folder" href="w:html:4961.xml">45.الجاثية</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:3836.xml">صفحة (404) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:3841.xml">صفحة (405) (آیه 6)</a><a class="folder" href="w:html:3851.xml">صفحة (406) (آیه 16)</a><a class="folder" href="w:html:3861.xml">صفحة (407) (آیه 25)</a><a class="folder" href="w:html:3870.xml">صفحة (408) (آیه 33)</a><a class="folder" href="w:html:3880.xml">صفحة (409) (آیه 42)</a><a class="folder" href="w:html:3890.xml">صفحة (410) (آیه 51) </a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3837.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ روم ﴾</a><a class="text" href="w:text:3838.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:3839.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:3840.txt">آيه  3-4-5</a></body></html>﴿ سوره‌ روم ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (60) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌سبب‌ افتتاح‌ با بيان‌ شكست‌ روميان‌ از فارسيان‌ و سپس‌ خبر دادن‌ از پيروزي‌ آنان‌ بعد از گذشت‌ اندي‌ سال، «روم‌» ناميده‌ شد. البته ‌اين‌ يكي‌ از معجزات‌ قرآن‌ كريم‌ است‌ كه‌ از وقوع‌ رخدادهاي‌ غيبي‌ آينده‌اي‌ خبرمي‌دهد كه‌ به‌ واقعيت‌ مي‌پيوندند.
 
سوره روم آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الم ‏
 
‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «الف، لام، ميم‌» و سخن‌ درباره‌ حروف‌ مقطعه، در آغاز سوره‌ «بقره‌» گذشت‌.
 
	سوره روم آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ غُلِبَتِ الرُّومُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«روميان‌ شكست‌ خوردند» از دست‌ ايرانيان‌. ابن‌كثير مي‌گويد: «روميان‌ از نسل ‌روم‌ فرزند عيص‌ فرزند اسحاق‌ فرزند ابراهيم(ع) اند و بر دين‌ نصرانيت‌ بوده‌اند». مفسران‌ نقل‌ مي‌كنند: «فارسيان‌ كه‌ آتش‌پرست‌ (مجوسي‌) بودند بر روميان‌ كه‌ اهل‌ كتاب‌ بودند، پيروز شدند و اين‌ واقعه‌ چند سال‌ قبل‌ از هجرت‌ رسول‌اكرم ص به‌ مدينه‌ اتفاق‌ افتاد پس‌ كفار مكه‌ از پيروزي‌ فارسيان‌ شادمان‌ شده‌ و گفتند: كساني‌كه‌ بي‌كتاب‌ بودند، بر كتابيان‌ پيروز شدند. بدين‌سان، اين‌ پيروزي‌ را به‌ رخ ‌مسلمانان‌ مي‌كشيدند اما مسلمانان‌ دوست‌ داشتند كه‌ روميان‌ بر فارسيان‌ پيروز شوند چراكه‌ آنان‌ اهل‌ كتاب‌ آسماني‌ انجيل‌ بودند. پس‌ ابوبكر(رض) اين‌ موضوع‌ را با رسول‌ خداص در ميان‌ گذاشت‌. رسول‌ خدا ص فرمودند: «بدان‌ كه‌ روميان ‌به‌زودي‌ بر فارسيان‌ پيروز مي‌شوند». آن‌گاه‌ او اين خبر را به‌ مشركان‌ داد. مشركان‌ به‌ او گفتند: ميان‌ ما و خود ميعادي‌ بگذار پس‌ اگر سخن‌ ما در مورد پيروزي ‌فارسيان‌ مسلم‌ شد، اين‌.. و اين‌.. تعداد شتر به‌ ما بدهيد و اگر سخن‌ شما محقق ‌شد و روميان‌ پيروز شدند، اين‌.. و اين‌.. تعداد شتر به‌ شما مي‌دهيم‌. چنين‌ بود كه ‌با ابوبكر(رض) شرط بندي‌ كردند و ابوبكر(رض) ميعاد پنج‌ سال‌ را ميان‌ خود و آنان ‌شرط قرار داد. سپس‌ به‌دستور رسول‌اكرم‌ ص اين‌ ميعاد را تا نه‌ سال‌ افزايش‌ داد و با گذشت‌ اين‌ مدت‌ بود كه‌ روميان‌ در اين‌ نوبت‌ بر فارسيان‌ پيروز شدند.
نسفي‌ مي‌گويد: «به‌ قول‌ قتاده، شرط بندي‌ ابوبكر(رض) با مشركان‌ قبل‌ از تحريم ‌قمار بود ولي‌ مذهب‌ امام‌ ابوحنيفه‌ و امام‌ محمد اين‌ است‌ كه‌ عقدهاي‌ فاسد ـ مانند عقد ربا و غير آن‌ ـ در دار حرب‌ ميان‌ مسلمانان‌ و كفار جايز است‌. ايشان ‌به‌ همين‌ داستان‌ بر صحت‌ چنين‌ عقدهايي‌ استدلال‌ كرده‌اند».
 
سوره آل عمران آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَّعْدُودَاتٍ وَغَرَّهُمْ فِي دِينِهِم مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين» روي‌گرداندنشان‌ از قبول‌ حكم‌ حق‌ تعالي‌ «بدان‌ سبب‌ بود كه‌ آنان» برحسب‌ پندار غلط خود «گفتند: آتش‌ دوزخ‌ جز چند روزي‌ معين‌ به‌ ما نمي‌رسد» وآن‌ فقط همان‌ مقدار اندكي‌ است‌ كه‌ ما گوساله‌ را پرستيده‌ايم‌ «و آنچه‌ افترامي‌كردند» و به‌ دروغ‌ برمي‌ساختند «آنان‌ را در دينشان‌ فريفته‌ كرده‌ است» كه‌ ازجمله‌ آن، همين‌ سخني‌ است‌ كه‌ بيان‌ شد، و ازجمله‌ آن، اين‌ سخنشان‌ است‌ كه‌: ما فرزندان‌ و دوستان‌ خدا هستيم‌! پس‌ آنان‌ اين‌ دروغهاي‌ خود را راست‌ پنداشتند و پيروانشان‌ نيز، اين‌ دروغها را باور كردند.
از ابن‌عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌خداص به‌منظور دعوت‌ يهوديان‌ به‌سوي‌ خدا(ج)، به‌ مدرسه‌ ديني‌ آنان‌ رفتند وآنان‌ را به‌سوي‌ دين‌ خدا(ج) دعوت‌ كردند، دراين‌ هنگام‌ نعيم‌بن‌ عمرو و حارث‌بن‌زيد خطاب‌ به‌ آن‌ حضرت‌ص گفتند: اي‌ محمد! تو بر كدامين‌ دين‌ و آيين‌ هستي‌؟ آن‌ حضرت‌ص فرموند: «بر دين‌ ابراهيم‌(ع) هستم». گفتند: آخر ابراهيم‌ هم‌ كه‌يهودي‌ بود! رسول‌ خداص فرمودند: «اگر چنين‌ است، پس‌ تورات‌ را بياوريد كه ‌در ميان‌ ما و شما داوري‌ كند». اما آنان‌ نپذيرفتند. آن‌گاه‌ خداي‌ عزوجل، آيات ‌(23 ـ 24) از اين‌ سوره‌ را نازل‌ كرد و بعد از آن‌ تهديدكنان‌ فرمود:
 
سوره روم آيه  3‏متن آيه : ‏‏ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ ‏
آيه  4‏متن آيه : ‏‏ فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَ