مِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ ‏ 
آيه  5‏متن آيه : ‏‏ بِنَصْرِ اللَّهِ يَنصُرُ مَن يَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ‏
‏ترجمه : ‏
آري‌! روميان‌ مغلوب‌ شدند؛ «در نزديكترين‌ سرزمين‌» خود به‌ سرزمين ‌اعراب‌. به‌ قولي: اين‌ سرزمين، الجزيره‌ و به‌قولي‌ ديگر: اذرعات‌ شام‌ بود «ولي‌ آنان‌ بعد از شكستشان‌ به‌ زودي‌ غالب‌ خواهند شد» يعني: روميان‌ بعد از غلبه‌ فارسيان ‌بر آنان، به‌ زودي‌ در نوبت‌ دوم‌ بر فارسيان‌ پيروز خواهند شد؛ «در عرض‌ چند سال‌» بضع: از سه‌ تا ده‌ سال‌ است‌. اين‌ آيات‌ در زماني‌ نازل‌ شد كه‌ شاه‌ فارس ‌(شاپور) بر سرزمين‌ شام، سرزمين‌ جزيره‌ و دوردست‌ترين‌ نقاط سرزمين‌ روم‌ غالب‌ شده‌ بود به‌ طوري‌كه‌ هرقل‌ امپراطور روم‌ مجبور شد تا به‌ قسطنطنيه‌ پناه‌ ببرد و او مدتي‌ طولاني‌ در آن‌ قلعه‌ در محاصره‌ شاپور قرار داشت‌. اما هفت‌ سال‌ بعد ازنزول‌ سوره‌ روم، يعني‌ دقيقا در سال‌ (627م‌) بود كه‌ سپاه‌ روم‌ بر سپاه‌ فارس‌ در محلي‌ به‌نام‌ «نينوا» كه‌ بر سر رودخانه دجله‌ واقع‌ شده‌ است‌ پيروز شد، فارسيان‌ شكست‌ سختي‌ خوردند و پيشگويي‌ قرآن‌ كريم‌ به‌تحقق‌ پيوست‌.
«فرجام‌ كار در گذشته‌ و آينده‌» يعني: پيش‌ از اين‌ پيروزي‌ و بعد از آن‌ «از آن‌ خداست‌» يعني: حق‌ تعالي‌ در قدرت‌ بي‌انتها و اجراي‌ احكام‌ و سنن‌ خويش، يكتا و يگانه‌ است‌ و همه‌ اين‌ تحولات‌؛ از غلبه‌ فارسيان‌ در بار اول‌ و غلبه‌ روميان‌ در بار دوم، به‌ امر خداي‌ سبحان‌ و حكم‌ وي‌ مي‌باشد «و آن‌ روز» كه‌ روميان‌ غالب‌ شوند «مؤمنان‌ شادمان‌ مي‌شوند از نصرت‌ الهي‌» يعني: روزي‌ كه‌ روميان‌ بر فارسيان‌ در عرض‌ چند سال‌ پيروز شوند، در آن‌ روز، مؤمنان‌ از ياري‌ الهي‌ براي‌ روميان‌ شادمان‌ مي‌شوند زيرا روميان‌ اهل‌ كتاب‌ بودند در حالي‌ كه‌ فارسيان‌ آتش‌ مي‌پرستيدند. گفتني‌ است‌ كه‌ اين‌ پيروزي‌ ـ چنان‌كه‌ ابن‌كثير نقل‌ مي‌كند ـ در روز بدر اتفاق‌ افتاد و مؤمنان‌ به‌ هر دو پيروزي‌ شادمان‌ شدند «هركه‌ را بخواهد» كه ‌ياري‌ دهد از بندگان‌ خويش‌ «ياري‌ مي‌دهد و اوست‌ عزيز» يعني: غالب‌ و قاهر «رحيم‌» يعني: بسيار مهربان‌ به‌ بندگان‌ مؤمن‌ خويش‌.
اين‌ آيات‌ از معجزات‌ رسول‌اكرم ص است‌ زيرا از وقوع‌ وقايعي‌ در آينده‌ خبر مي‌دهد كه‌ اين‌ وقايع‌ چنان‌كه‌ خبر داده‌ شد، محقق‌ گرديد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3842.txt"> آيه  6-7</a><a class="text" href="w:text:3843.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:3844.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:3845.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:3846.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:3847.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:3848.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:3849.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:3850.txt">آيه  15</a></body></html>سوره روم آيه  6‏متن آيه : ‏‏ وَعْدَ اللَّهِ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ‏
آيه  7‏متن آيه : ‏‏ يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِّنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«وعده‌ خداست‌. خدا وعده‌اش‌ را خلاف‌ نمي‌كند» يعني: خداوندأ پيروزي ‌روميان‌ بر فارسيان‌ را وعده‌ داده‌ است‌ و بي‌ترديد او وعده‌ خويش‌ را خلاف ‌نمي‌كند «ولي‌ بيشتر مردم‌ نمي‌دانند» كه‌ خداوندأ وعده‌اش‌ را خلاف‌ نمي‌كند وآنان‌ كفارند كه: «از زندگي‌ دنيا فقط ظاهري‌ را مي‌دانند» يعني: آنها ظاهر آنچه‌ را كه‌ از آرايشها و لذتهاي‌ دنيا و كاروبار زندگاني‌ و اسباب‌ به‌دست ‌آوردن‌ منافع ‌دنيوي‌شان‌ مشاهده‌ مي‌كنند، مي‌شناسند و علم‌ آنها از اين‌ امور فراتر نمي‌رود.
از اين‌ آيه‌ چنين‌ برمي‌آيد كه‌ دنيا ظاهر و باطني‌ دارد، ظاهر آن‌ همان‌ آرايش‌هاو پيرايش‌هايي‌ است‌ كه‌ جهال‌ دنياپرست‌ آن‌ را مي‌دانند و بدان‌ دلبسته‌اند و باطن ‌آن‌ اين‌ است‌ كه‌ زندگي‌ دنيا پل‌ و گذرگاهي‌ به‌ سوي‌ حقيقت‌ است‌ و زندگي‌ حقيقي ‌و كامل‌ در آخرت‌ مي‌باشد پس‌ بايد در دنيا از طاعت‌ و عمل‌ صالح‌ براي‌ آخرت ‌توشه‌ برگرفت‌ «و حال‌ آن‌كه‌ آنان‌ از آخرت‌» كه‌ همانا نعمت‌ بي‌زوال‌ و لذت‌ بي‌مثال‌ و خالص‌ است‌ «غافلند» يعني: به‌ آن‌ التفاتي‌ نمي‌كنند و آنچه‌ را كه‌ مورد نياز آخرت‌ است، براي‌ آن‌ آماده‌ نمي‌سازند.
 
سوره روم آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنفُسِهِمْ مَا خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٍ مُّسَمًّى وَإِنَّ كَثِيراً مِّنَ النَّاسِ بِلِقَاء رَبِّهِمْ لَكَافِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا در خودشان‌ انديشه‌ نكرده‌اند؟» يعني: قطعا اسباب‌ انديشيدن‌ برايشان‌ فراهم ‌است‌ و در قدم‌ اول‌ نزديكترين‌ چيز به‌ آنها نسبت‌ به‌ ساير مخلوقات، خويشتن‌ وجودي‌ آنان‌ مي‌باشد پس‌ اگر در وجود خودشان‌ چنان‌كه‌ بايد تفكر كنند، يقينا به ‌وحدانيت‌ خداوند(ج) و صداقت‌ پيامبرانش‌ پي‌ مي‌برند. به‌عبارتي‌ ديگر: آيا در اين‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ خود آنان‌ را آفريده‌ است‌ در حالي‌ كه‌ چيزي‌ نبوده‌اند، نينديشيده‌اند؟ «خداوند آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ را كه‌ ميان‌ آن‌ دو است‌ جز به‌ حق‌» يعني: به‌ عدل، يا به‌ حكمت‌ «نيافريده ‌است‌ و تا سرآمدي‌ معين‌» يعني: حق‌ تعالي‌ آسمانها و زمين‌ را تا سرآمد و ميعاد معيني‌ آفريده‌ است‌ كه‌ چون‌ آن ‌ميعاد مقرر به‌سر آيد، عمر آنها نيز به‌سر مي‌آيد و آن‌ روز قيامت‌ است‌. پس‌ اگر كسي‌ در اين‌ دو امر تفكر كند، يقينا مي‌داند كه‌ انسان و هستي‌ براي‌ حكمتي‌ آفريده ‌شده‌اند و حتما هم‌ به‌ نقطه‌ پاياني‌ مي‌رسند بنابراين، دنيا و مافيها در شرف‌ زوال ‌است‌ و آخرت‌ يقينا آمدني‌ است‌ «و بي‌گمان‌ بسياري‌ از مردم‌ به‌ لقاي‌ پروردگارشان‌ كافرند» يعني: منكر زنده ‌شدن‌ پس‌ از مرگ‌ هستند.
 
	
سوره روم آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ كَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَأَثَارُوا الْأَرْضَ وَعَمَرُوهَا أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا در زمين‌ سيروسفر نكرده‌اند تا بنگرند كه‌ عاقبت‌ كساني‌ كه‌ پيش‌ از آنان‌ بودند» از طوايف‌ كفاري‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ آنان‌ را به‌سبب‌ كفر و انكار حق‌ وتكذيبشان‌ به‌ پيامبران(ع) نابود كرد «چگونه‌ بوده‌ است‌؟» آخر، سرگذشت‌ آنها همه‌ عبرت‌ آميز و پند آموز است‌ و عاقل‌ كسي‌ است