وري‌ و مرده‌ را از زنده» يعني‌: انسان‌ ذي‌ روح‌ و زنده‌ را از نطفه‌ مرده‌ بيرون‌ مي‌آوري، سپس‌نطفه‌ مرده‌ را از شخص‌ زنده، همين‌گونه‌ تخم‌ را از مرغ‌ بيرون‌ مي‌آوري‌ و مرغ‌ را از تخم، درخت‌ خرما را از هسته‌ آن‌ بيرون‌ مي‌آوري، سپس‌ هسته‌ را از درخت‌خرما. بعضي‌ گفته‌اند كه‌ معني‌ اين‌ است‌: مؤمن‌ را از كافر بيرون‌ مي‌آوري‌ و كافر را از مؤمن‌ «و هركه‌ را بخواهي، بي‌حساب‌ روزي‌ مي‌دهي» يعني‌: به‌ او روزي‌اي ‌فراخ‌ و فراوان‌ مي‌بخشي‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عباس‌ك آمده‌ است‌ كه ‌رسول‌ خداص فرمودند: «اسم‌ اعظم‌ خداوند(ج) كه‌ چون‌ او را بدان‌ بخوانند، دعايشان‌ را اجابت‌ مي‌كند، در اين‌ آيه‌ آل‌ عمران‌ است».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3871.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:3872.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:3873.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:3874.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:3875.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:3876.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:3877.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:3878.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:3879.txt">آيه  41</a></body></html>سوره روم آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُم مُّنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُم مِّنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُم بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ مردم‌ ضري‌» يعني: سختي، بلا، بيماري‌ و قحطي‌اي‌ «برسد، پروردگار خود را مي‌خوانند» و به‌سوي‌ او پناه‌ برده، او را به‌ فريادرسي‌ مي‌خوانند كه‌ آن‌ بلا را از آنان‌ بردارد «در حالي‌ كه‌ به‌سوي‌ او انابت‌ كننده‌اند» يعني: در حالي‌ كه ‌به‌سوي‌ او بازگشت‌كننده‌ و توبه‌كاراند و به‌ غير او تكيه‌ نمي‌كنند. كه‌ اين‌ قله‌ توحيد و يكتاپرستي‌ است‌ «سپس‌ چون‌ از جانب‌ خود رحمتي‌ به‌ آنان‌ بچشاند» با اجابت ‌كردن‌ دعايشان‌ و برداشتن‌ آن‌ سختي‌ها و بلاها از آنان‌ «بناگاه‌ گروهي‌ از آنان ‌به‌ پروردگارشان‌ شرك‌ مي‌آورند» در عبادت‌ و به‌سوي‌ پرستش‌ غير الله  بازمي‌گردند در حالي‌ كه‌ مي‌دانند كسي‌ جز اللهأ آن‌ بلا را از آنان‌ برطرف‌ نكرده‌است‌. پس‌ يگانه‌پرستي‌شان‌ در سختي‌ها، خود دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ آنان‌ فقط به‌خداي‌ يگانه‌ نيازمندند و اين‌ از بزرگترين‌ ادله‌ بر وجود فطرت‌ بشري‌ و بر اين‌ حقيقت‌ است‌ كه‌ فطرت‌ بشر در اصل‌ توحيدي‌ است‌. اين‌ جمله، مفيد برانگيختن ‌تعجب‌ از احوالشان‌ است‌. يعني: عجبا! چگونه‌ در هنگام‌ فرود آمدن‌ سختي‌ها، به‌وحدانيت‌ خداي‌ سبحان‌ اعتراف‌ مي‌كنند اما وقتي‌ اين‌ سختي‌ها از آنان‌ برطرف‌ ساخته‌ مي‌شود، مجددا به‌ شرك‌ باز مي‌گردند.
 
	سوره روم آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ لِيَكْفُرُوا بِمَا آتَيْنَاهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آري‌! به‌ شرك‌ باز مي‌گردند «تا به‌ آنچه‌ به‌ آنها بخشيده‌ايم، كفران‌ ورزند» و ناسپاسي‌ پيشه‌ كنند، در حالي‌ كه‌ نعمتهاي‌ الهي‌ را انكار مي‌كنند «پس‌ برخوردار شويد» اندكي‌ از كفر و ناسپاسي‌ خويش‌ «زودا كه‌ بدانيد» آنچه‌ را كه‌ اين ‌بهره‌مندي‌ زوال‌پذير، از عذاب‌ دردناك‌ در پي‌ خواهد داشت‌. اين‌ تهديدي‌ سخت ‌براي‌ مشركان‌ است‌.
 
سوره روم آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ أَمْ أَنزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطَاناً فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«يا مگر برآنان‌ برهاني‌ نازل‌ كرده‌ايم‌ كه‌» آن‌برهان‌ و حجت‌ «درباره‌ آنچه‌ به‌ آن ‌شرك‌ مي‌ورزند، سخن‌ مي‌گويد؟» بر شرك‌ ورزيدنشان‌ به‌ خداي‌ سبحان‌ ناطق ‌بوده‌ و بر اين‌ امر كه‌ اين‌ كارشان‌ حق‌ است، دلالت‌ مي‌كند؟ كه‌ اين‌ استفهام‌ بر سبيل‌ انكار مي‌باشد. يعني: آنان‌ بر شرك‌ و گمراهي‌شان‌ هيچ‌ برهان‌ و حجتي‌ ندارند پس‌ چگونه‌ به‌ خداوند(ج) شريك‌ مي‌آورند؟!
 
	سوره روم آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ مردم‌ رحمتي‌ بچشانيم‌» يعني: فراواني، نعمت، گشايش‌ و عافيتي‌؛ مانند نزول‌ باران، گشايش‌ مالي، سلامتي‌ و غيره‌ «به‌ آن‌ شادمان‌ مي‌شوند» با سرمستي‌ و گردنكشي‌ و كبر، نه‌ شادماني‌اي‌ همراه‌ با شكر و اعتراف‌ به‌ نعمت‌ «واگر به‌ آنان‌ به‌خاطر كار و كردار پيشينشان‌» يعني: به‌ شومي‌ گناهانشان‌ «سيئه‌اي ‌برسد» يعني: سختي‌ و رنجي‌ برسد، به‌ هر وصف‌ و كيفيتي‌ كه‌ باشد «بناگاه‌ نوميد مي‌شوند» از رحمت‌ الهي‌. قنوط: مأيوس‌ شدن‌ از رحمت‌ است‌. ولي‌ در آيه ‌ديگري‌ «هود/11» خداوند متعال‌ مؤمنان‌ صابر را از اين‌ قاعده‌ استثنا كرده‌ است‌. چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ صهيب(رض) آمده ‌است‌ كه‌ رسول‌‌خدا ص فرمودند: «شگفتا بر كار مؤمن، خداوند(ج) در باره‌ او هيچ‌ حكمي‌ نمي‌كند مگر اين‌كه‌ آن‌ حكم‌ برايش‌ خير است‌؛ زيرا اگر به‌ او نعمت‌ و خوشحالي‌اي‌ برسد، شكر مي‌كند پس‌ اين، به‌ خير اوست‌ و اگر به‌ او بلا و رنجي‌ برسد، صبر مي‌كند و اين‌ نيز به‌ خير اوست‌».
 
	سوره روم آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا نديده‌اند» و ندانسته‌اند «كه‌ خداست‌ كه‌ روزي‌ را براي‌ هر كس‌» از بندگانش ‌«كه‌ بخواهد، فراخ‌ يا تنگ‌ مي‌گرداند» از روي‌ امتحان‌ و آزمايش‌ و به‌ مقتضاي‌ عدل ‌و حكمت‌ خويش‌؟ پس‌ چرا از رحمت‌ وي‌ نااميد مي‌شوند و توبه‌كارانه‌ به‌ سوي‌ او بازنمي‌گردند تا او بار ديگر رحمت‌ خويش‌ را شامل‌ حال‌ آنان‌ كند؟ «بي‌گمان‌ در اين‌» قبض‌ و بسط نعمت‌ «براي‌ گروهي‌ كه‌ ايمان‌ مي‌آورند نشانه‌هاست‌» كه‌ با اين ‌قبض‌ و بسط، به‌سوي‌ حق‌ راه‌ مي‌يابند زيرا اين‌ امور بر كمال‌ قدرت‌ الهي‌ دلالت ‌مي‌كند.
	سوره روم آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ فَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ ذَلِكَ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌» اي‌ مؤمن‌! «به‌ صاحب‌ قرابت، حقش‌ را بده‌» با نيكي‌كردن‌ به‌ او به‌وسيله‌ انفاق‌ و صدقه، پيوند رحم‌ و غيره‌. احناف‌ با اين‌ آيه‌ بر وجوب‌ انفاق‌ براي ‌محارمي‌ كه‌ محتاج‌ و نيازمند بوده‌ و قادر به‌ كسب‌وكار نمي‌باشند، استدلال‌ كرده‌اند «و نيز» بده‌ «به‌ مسكين‌» حق‌ وي‌ را. ابن‌عباس‌ك مي‌گويد: «مسكين‌گداي‌ دوره‌گرد بي‌مال‌ و مكنت‌ است‌».