 يا ديگر محنت‌ها «صبر كن‌» دليل‌ مخصوص‌ ساختن‌ اين‌ طاعتها اين‌ است‌ كه‌ اينها اساس‌ عبادات‌ و تكيه‌گاههاي‌ خير مي‌باشند «بي‌گمان‌ اين‌» طاعات‌ ذكر شده‌ «از امور عزم‌ شده‌ است‌» يعني: از اموري‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ آنها را بر بندگانش‌ عزيمت‌ و واجب‌ قرار داده‌ است‌. يا محتمل‌ است‌ مراد اين‌ باشد: اين‌ خصلت‌ها از اعمال‌ سترگ‌ و برتر اهل‌ اخلاق‌ و كارهاي‌ محوري‌ بندگان‌ استوارقدمي‌ است‌ كه‌ مصممانه‌ راه‌ نجات‌ را مي‌پيمايند.
اين‌ آيه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ امت‌هاي‌ ديگر نيز به‌ اين‌ طاعت‌ها مأمور بوده‌اند.
 
	سوره لقمان آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و رويت‌ را از مردم‌ برمگردان‌» يعني: از مردم‌ بر سبيل‌ تكبر و گردن‌ فرازي‌ و نخوت‌ رخ‌ برمتاب‌. يا معني‌ اين‌ است: آن‌گاه‌ كه‌ نام‌ كسي‌ در نزد تو برده‌ شد، گونه‌ات‌ را به‌ نشانه‌ اين‌ كه‌ او را حقير و كوچك‌ مي‌شماري، برمگردان‌ و با مردم‌ به‌تواضع‌ و فروتني‌ رفتار كن‌ و حتي‌ اگر كمترترين‌ كس‌ با تو سخن‌ مي‌گويد، به‌ او گوش‌ فراده‌ تا سخنش‌ را به‌ آخر برساند. چنان‌كه‌ رسول‌اكرم‌ ص چنين‌ مي‌كردند. «و در زمين‌ خرامان‌ راه‌ مرو» يعني: خودبينانه، فخرمآبانه‌ و گردن‌كشانه‌ راه‌ مرو، كه‌ اين‌ سبب‌ خشم‌ الهي‌ بر تو مي‌شود. هدف، نهي‌ از تكبر و گردنكشي‌ است‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ صحاح‌ شش‌گانه‌ از ابن‌عمر(رض) روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «من‌ جر ثوبه‌ خيلاء لا ينظر الله‌ إليه‌ يوم‌ القيامة: هر كس ‌جامه‌اش‌ را از روي‌ خودبيني‌ و تكبر كشال‌ و كشيده‌ ساخت، خداوند (ج) در روز قيامت‌ به‌سوي‌ او (به‌ نظر رحمت‌) نگاه‌ نمي‌كند». «بي‌گمان‌ خداوند هيچ‌ مختال‌ فخوري‌ را دوست‌ نمي‌دارد» اختيال: تكبر و خودبرتربيني‌ است‌. فخور: كسي‌ است‌ كه‌ بر مردم‌ به‌ مال، يا شرف، يا نيرويي‌ كه‌ دارد، فخر مي‌فروشد. البته‌ سخن‌ گفتن ‌از نعمت‌هاي‌ خداي‌ عزوجل‌ بر خود، از باب‌ فخرفروشي‌ نيست‌ زيرا خداوند متعال‌ مي‌فرمايد:   (واما بنعمة ربك فحدث): (اما از نعمت‌ پروردگارت‌ سخن‌ بگوي‌).
 
سوره لقمان آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَاقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِن صَوْتِكَ إِنَّ أَنكَرَ الْأَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در راه‌ رفتن‌ خود ميانه‌روي‌ كن‌» يعني: در راه‌ رفتن‌ روشي‌ در ميان ‌شتاب‌روي‌ و آهسته‌روي‌ اختيار كن‌ لذا نه‌ مانند كساني‌ كه‌ خود را به‌ مردگي ‌مي‌زنند، خزنده‌ راه‌ برو و نه‌ مانند شيطان‌ از زمين‌ برجه‌. نقل‌ است‌ كه: عمر(رض) مردي‌ را ديد كه‌ مرده‌وار راه‌ مي‌رود و به‌ بي‌حالي‌ و بي‌رمقي‌ تظاهر مي‌كند، گويي ‌مي‌خواهد تا بر تواضع‌ خويش‌ بيفزايد پس‌ به‌ او گفت: «لا تمت‌ علينا ديننا اماتك ‌الله: دين‌ ما را بر ما نميران، خدا تو را بميراند». همچنين‌ نقل‌ است‌ كه: عمر(رض) مردي‌ را ديد كه‌ سرش‌ را فروانداخته‌ و خود را بي‌رمق‌ و خاكسار نشان‌ مي‌دهد پس ‌به‌ وي‌ گفت: «ارفع‌ رأسك‌ فإن‌ الاسلام‌ ليس‌ بمريض: سرت‌ را بردار زيرا اسلام ‌بيمار نيست‌». يعني: بانشاط، نيرومند، سرحال‌ و سرزنده‌ باش‌. در سنت‌ ثابت ‌شده ‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا‌ص چون‌ راه‌ مي‌رفتند، به‌ شتاب‌ راه‌ مي‌رفتند. پس ‌ معناي‌ (‏ وَاقْصِدْ فِي مَشْيِكَ)   اين‌ است: در راه ‌رفتنت‌ خرامان‌ و متكبر مباش‌. عطاء مي‌گويد: «يعني‌ باوقار و سكينه‌ راه‌ برو». «و صدايت‌ را آهسته‌ بدار» آن‌ را فرود آور و باتكلف‌ بلند نكن‌ زيرا بلندكردن‌ صدا به‌ بيشتر از حد نياز، شنونده‌ را مي‌آزارد «همانا انكر آوازها، بانگ‌ درازگوشان‌ است‌» يعني: ناخوش‌ترين‌ و زشت‌ترين ‌آوازها، آواز خران‌ است‌ زيرا اول‌ آن‌ عرعر و آخر آن‌ بانگي‌ بس‌ انكر و گوش‌خراش‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «چون‌ بانگ‌ خروس‌ را شنيديد، از خداوند فضل‌ وي‌ را بخواهيد و چون‌ بانگ‌ خر را شنيديد، به‌ خداوند از شيطان ‌پناه‌ ببريد زيرا او شيطاني‌ را ديده‌ است‌».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3925.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:3926.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:3927.txt"> آيه  22</a><a class="text" href="w:text:3928.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:3929.txt">آيه  24</a><a class="text" href="w:text:3930.txt">آيه  25</a><a class="text" href="w:text:3931.txt">آيه  26</a><a class="text" href="w:text:3932.txt">آيه  27</a><a class="text" href="w:text:3933.txt">آيه  28</a></body></html>سوره لقمان آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُم مَّا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً وَمِنَ النَّاسِ مَن يُجَادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَابٍ مُّنِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا نديده‌ايد كه‌ خدا آنچه‌ را كه‌ در آسمانها و آنچه‌ را كه‌ در زمين‌ است، مسخر شما گردانيد» مسخر گردانيدن‌ آنها براي‌ آدميان، عبارت‌ است‌ از: دادن‌ قدرت ‌بهره‌گيري‌ از اين‌ پديده‌ها به‌ آنان‌ و از مخلوقات‌ آسماني‌اي‌ كه‌ در جهت‌ منافع ‌فرزندان‌ آدم‌ مسخر ساخته‌ شده‌اند، عبارتند از: خورشيد، ماه، ستارگان‌ و مانند اينها و نيز فرشتگان‌ در اين‌ قطاراند زيرا ايشان‌ به‌ فرمان‌ خداي‌ سبحان‌ نگهبانان ‌فرزندان‌ آدم‌ هستند. و از مخلوقات‌ زميني‌اي‌ كه‌ براي‌ بشر رام‌ ساخته‌ شده‌ اند، عبارتند از: سنگ، خاك، كشتزارها، ميوه‌ها، حيواناتي‌ كه‌ انسان‌ از آنها بهره‌برداري‌ مي‌كند و غيراينها.... پس‌ مراد از تسخير و رام‌ كردن‌ آنها براي‌ بشر، قرار دادن‌ پديده‌ رام‌ ساخته ‌شده‌ در موقعيتي‌ است‌ كه‌ انسان‌ از آن‌ بهره‌برداري‌ كند، چه‌ آن‌ پديده‌ به‌ فرمان‌ انسان‌ و تحت‌ تصرف‌ وي‌ باشد چه‌ نباشد.
«و» آيا نديده‌ و ندانسته‌ايد كه‌ خداوند (ج) «نعمتهاي‌ آشكار و پنهانش‌ را بر شما تمام‌ كرد» يعني: آنها را به‌ پايه‌ اتمام‌ و اكمال‌ رسانيد. نعمتهاي‌ آشكار عبارت‌اند از: نعمتهايي‌ كه‌ به‌ عقل‌ يا حس‌ دريافته‌ مي‌شوند و هركه‌ در پي‌ شناخت‌ آنها باشد، آنها را مي‌شناسد؛ مانند سلامتي‌ و كمال‌ در آفرينش، مال، جاه، جمال‌ و انجام ‌دادن‌ طاعات‌ و عبادات‌. نعمتهاي‌ پنهاني‌ عبارتند از: معرفت، عقل‌ و آنچه ‌كه‌ شخص‌ در نهاد خويش‌ از علم‌ و يقين‌ به‌ وجود خداوند (ج) و ظن‌ نيكو نسبت‌ به‌ او مي‌يابد و نيز آن‌ آفاتي‌ كه‌ خداوند (ج) از بنده‌ دفع‌ مي‌كند. به‌قولي: نعمت ‌آشكار اسلام‌ است‌ و نعمت‌ پنهان، ستر و پرده‌پوشي‌ پروردگار متعال‌ بر بنده‌. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ ر