ادن‌ آفرينش‌ به‌سوي ‌غير خداوند (ج) باز مي‌دارد، به‌نحوي‌ آشكار و نمايان‌ است‌ كه‌ ناگزير به‌ آن‌ اقرار كرده‌اند «بگو» اي‌ محمد ص! «الحمدلله‌» ستايش‌ از آن‌ خداست‌ بر اين‌ اعتراف ‌شما پس‌ بعد از اين‌ اعتراف، ديگر چگونه‌ غير او را مي‌پرستيد و معبودان‌ باطل‌ را براي‌ وي‌ شريك‌ قرار مي‌دهيد؟ «بلكه‌ اكثرشان‌ نمي‌دانند» يعني: نمي‌نگرند و تدبر نمي‌كنند تا بدانند كه‌ فقط آفريننده‌ اين‌ چيزهاست‌ كه‌ سزاوار پرستش‌ مي‌باشد، نه‌ غير وي‌.
 
	سوره لقمان آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌ از آن‌ خداست‌» در ملك‌ و در آفرينش‌ پس ‌غير وي‌ به‌هيچ ‌وجه‌ سزاوار پرستش‌ نيست‌ «درحقيقت، خدا همان‌» ذات‌ «بي‌نياز است‌» از غير خويش‌ و «حميد» است، يعني‌ سزاوار حمد و ستايش‌ است‌؛ هرچند هم‌ كسي‌ حمد او را نگويد.
 
	سوره لقمان آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ أَنَّمَا فِي الْأَرْضِ مِن شَجَرَةٍ أَقْلَامٌ وَالْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِن بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمَاتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر همه‌ درختان‌ زمين‌ قلم‌ شوند و دريا مركب‌ و هفت‌ درياي‌ ديگر به‌ آن‌ مدد برساند، كلمات‌ الهي‌ به‌ پايان‌ نرسد» يعني: اگر درختاني‌ كه‌ در دنياست‌ همه‌ قلم ‌شوند و آب‌ دريا همگي‌ جوهر و مركب‌ گردد آن‌گاه‌ كلمات‌ خداوند (ج) كه‌ چون ‌بخواهد با آنها سخن‌ مي‌گويد ـ كه‌ اين‌ كلمات‌ عبارت‌ از علم‌ خداوند (ج) و امر وي‌ هستند ـ با آن‌ قلمها و مركبها نوشته‌ شود، قطعا آب‌ دريا به‌پايان‌ مي‌رسد درحالي‌ كه‌ كلمات‌ خدا(ج) به‌پايان‌ نرسيده ‌است، هرچند در پشت‌ سر آن‌ دريا هفت ‌دريايي‌ ديگر باشد كه‌ به‌ آن‌ مدد رسانده‌ و به‌ ياري‌ آن‌ دريا آمده‌ باشد. ذكر عدد هفت‌ بر وجه‌ مبالغه‌ است‌ نه‌ بر وجه‌ حصر زيرا در كلام‌ عرب‌ عدد هفت‌ و هفتاد وهفتصد براي‌ تعبير از كثرت‌ به‌كار مي‌روند «بي‌گمان‌ خداوند غالب‌ با حكمت ‌است‌» غالب‌ است‌؛ زيرا چيزي‌ او را عاجز نمي‌تواند كرد، حكيم‌ است‌ در خلق، امر، شرع‌ و تمام‌ امور پس‌ هيچ‌ فردي‌ از مخلوقاتش‌ از دايره‌ حكمت‌ و علمش ‌بيرون‌ نيست‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ آمده‌ است: چون‌ آيه‌  (‏ وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُم مِّن الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً ‏) «اسراء/85» درباره‌ يهود نازل‌ شد، آنان‌ گفتند: چگونه‌ به‌ ما اندكي‌ از علم‌ داده‌ شده‌ در حالي‌ كه‌ خداوند (ج) تورات‌ را كه‌ در آن‌ كلام‌ و احكام‌ وي‌ است‌ به‌ ما داده‌ است‌؟ پس‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد.
 
سوره لقمان آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ مَّا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آفريدن‌ و برانگيختن‌ شما، جز مانند آفريدن‌ و برانگيختن‌ يك‌ تن‌ نيست‌» يعني: قدرت‌ خداوند (ج) بر آفرينش‌ و برانگيختن‌ همه‌ خلق‌ در روز قيامت، همانند قدرت‌ وي‌ بر آفرينش‌ يك‌ تن‌ است‌ پس‌ اندك‌ و بسيار در پيشگاه‌ قدرت‌ وي‌ يكسان‌ مي‌باشد، از آن‌ روي‌ كه‌ خداوند متعال‌ بر همه‌چيز قادر و تواناست‌ «بي‌گمان‌ خداوند شنواست‌» براي‌ هر آنچه‌ كه‌ شنيدني‌ است‌ «بيناست‌» به‌ هرآنچه‌ كه‌ ديدني ‌است‌.
مفسران‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ گفته‌اند: آيه‌ كريمه‌ درباره‌ ابي‌بن‌خلف‌ و جمعي ‌ديگر از مشركان‌ نازل‌ شد كه‌ به‌ رسول‌‌خدا‌ص گفتند: خداوند (ج) ما را در چندين‌ طور و چندين‌ مرحله‌ آفريده‌ است، ابتدا نطفه‌ بوده‌ايم، سپس‌ خون‌ بسته‌ گشته‌ايم، آن‌گاه ‌گوشت‌ پاره‌اي، سپس‌ بر آن‌ گوشت، استخوان‌ آفريده‌ است، آن‌وقت‌ تو مي‌گويي‌ كه‌ ما همه‌ در يك‌ ساعت‌ به‌ آفرينش‌ نويني‌ برانگيخته‌ مي‌شويم‌؟ پس، خداوند (ج) اين‌ آيه‌ را نازل‌ فرمود.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3935.txt"> آيه  29</a><a class="text" href="w:text:3936.txt">آيه  30</a><a class="text" href="w:text:3937.txt"> آيه  31</a><a class="text" href="w:text:3938.txt">آيه  32</a><a class="text" href="w:text:3939.txt"> آيه  33</a><a class="text" href="w:text:3940.txt">آيه  34</a></body></html>سوره لقمان آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى وَأَنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا نديده‌اي‌» اي‌ مخاطب‌! «كه‌ خدا شب‌ را در روز درمي‌آورد و روز را نيز در شب ‌درمي‌آورد؟» يعني: به‌ هريك‌ از شب‌ و روز مي‌افزايد؛ با آنچه‌ كه‌ از ديگري ‌مي‌كاهد «و» آيا نديده‌اي‌ كه‌ خداوند (ج) «خورشيد و ماه‌ را رام‌ گردانيد» يعني: آن‌ دو را منقاد و فرمان‌پذير حكم‌ خويش‌ گردانيد كه‌ براي‌ اندازه‌گيري‌ اوقات‌ و ميعادها و سامان ‌دادن‌ و به‌انجام‌ رسانيدن‌ منافع، به‌ فرمان‌ وي‌ طلوع‌ و افول‌ مي‌كنند «هر يك‌ تا مدتي‌ معين‌ روان‌ است‌» به‌قولي: اين‌ مدت‌ معين‌ روز قيامت‌ است‌ وبه‌قولي ‌ديگر: وقت‌ طلوع‌ و افول‌ آنهاست‌ «و آيا نديدي‌ كه‌ خداوند به‌ آنچه‌ مي‌كنيد آگاه‌ است‌» و هيچ‌ امر پنهاني‌اي‌ بر وي‌ پنهان‌ نمي‌ماند؟ زيرا ذاتي‌ كه‌ بر سامان ‌دادن ‌و تدبير همچون‌ امور بزرگي‌ توانا باشد، به‌ طريق‌ اولي‌ به‌ آگاه‌ شدن‌ از آنچه ‌مي‌كنيد تواناست‌.
 
	سوره لقمان آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِن دُونِهِ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌» اوصافي‌ كه‌ ذكر شد؛ از وسيع‌ و بي‌كرانه‌ بودن‌ علم‌ الهي، فراگيري ‌قدرت‌ و شگفتي‌هاي‌ صنع‌ وي‌ «به‌سبب‌ آن‌ است‌ كه‌ الله خود حق‌ است‌» يعني: حق‌ تعالي‌ همه‌ اين‌ پديده‌ها را آفريد تا بدانيد كه‌ او حق‌ است‌ «و آنچه‌ به‌جاي‌ او مي‌پرستند، باطل‌ است‌» اين‌ معبودهاي‌ باطل‌ شيطان‌ و ديگر معبوداني‌ از بتان‌ يا غير آنهايند كه‌ به‌ خداي‌ سبحان‌ شريك‌ مي‌آورند «و خدا همان‌ بلندمرتبه‌» با قدرت‌ و جلال‌ و «بزرگ‌ است‌» كه‌ در ربوبيت‌ و سلطه‌ مطلقش، صاحب‌ كبريا و بزرگي ‌مي‌باشد.
	سوره لقمان آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ أَلَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللَّهِ لِيُرِيَكُم مِّنْ آيَاتِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا نديده‌اي‌ كه‌ كشتي‌ها به‌ نعمت‌ خداوند» يعني: به‌ لطف‌ و رحمت‌ و فضل‌ وي ‌بر شما «در دريا روان‌ 