نام داشت .‏
 
سوره روم آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( اين شكست ) در نزديكترين سرزمين ( به سرزمين عرب كه نواحي شام است ، رخ داده است ) و ايشان پس از شكستشان پيروز خواهند شد .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« أَدْنيَ الأرْضِ » : در نزديكترين سرزمين نسبت به مكّه . « غَلَبِهِمْ » : غلب به معني مغلوبيّت و شكست است . مصدر به مفعول خود ، يعني ( هم ) اضافه شده است .‏
 
سوره روم آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏در مدّت چند سالي . همه چيز در دست خدا و به فرمان او است ، چه قبل ( كه روميان شكست خورده‌اند ) و چه بعد ( كه آنان پيروز مي‌گردند . ضعف و قدرت و شكست و پيروزي و غيره آزمون خداوندي است ) . در آن روز ( كه روميان پيروز مي‌گردند ) مؤمنان شادمان مي‌شوند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« بِضْعِ » : چند . اند . مدّتي ميان 3 و 9 . « الأمْرُ » : فرمان . كار . « مِن قَبْلُ وَ مِن بَعْدُ » : پيش و پس . مراد همه وقت و همه آن است . چرا كه زمانها عبارتند از : ماضي و حال و مستقبل . به عبارت ديگر : پيش و اكنون و آينده . « يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ » : مراد اين است كه اگر امروز شكست روميان مسيحي باعث خوشحالي مشركان مكّه شده است ، در آن روز كه روميان بر زرتشتيان پيروز مي‌شوند ، موجب شادماني مؤمنان مي‌گردد . چرا كه مسيحيان و مسلمانان هر دو پيرو مكتب آسمانيند .‏
 
سوره روم آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ بِنَصْرِ اللَّهِ يَنصُرُ مَن يَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( آري ! خوشحال مي‌شوند ) از ياري خدا . خدا هر كسي را كه بخواهد ياري مي‌دهد ، و او بس چيره ( بر دشمنان خود ) و بسيار مهربان ( در حق دوستان خويش ) است .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« بِنَصْرِاللهِ » : متعلّق به ( يَفْرَحُ ) است .‏
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:10768.txt"> آيه  6</a><a class="text" href="w:text:10769.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:10770.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:10771.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:10772.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:10773.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:10774.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:10775.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:10776.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:10777.txt">آيه  15</a></body></html>سوره روم آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ وَعْدَ اللَّهِ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏اين وعدّه‌اي است كه خدا داده است ، و خداوند هرگز در وعده‌اش خلاف نخواهد كرد ، وليكن بيشتر مردم ( كه كافران و مشركان و منافقانند ، اين را ) نمي‌دانند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« وَعْدَاللهِ » : واژه ( وَعْدَ ) مفعول مطلق تأكيدي فعل محذوفي است و تقدير چنين است : وَعَداللهُ ذلِكَ وَعْداً . مصدر به فاعل خود اضافه شده است . « أَكْثَرَ النَّاسِ » : مراد كافران و مشركان و منافقانند كه چون خدا را به درستي نشناخته‌اند ، به وعده‌هاي الهي باور ندارند .‏
 
سوره روم آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِّنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( اين اكثريّت كوتاه‌بين ) تنها ظاهر و نمادي از زندگي دنيا را مي‌دانند ، و ايشان از آخرت كاملاً بي‌خبرند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« ظَاهِراً مِّنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا » : مراد اين است كه شناخت آنان درباره جهان سطحي و اندك است و برداشت ايشان از زندگي ، مجموعه‌اي از خور و خواب و سرگرميها و لذّات زودگذر است ، و نمي‌دانند كه دنيا پل آخرت ، و مرحله مقدّماتي براي زندگي جاويدان و گسترده و نامحدود آن جهاني است .‏
 
آيه  121
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَأْكُلُواْ مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّهِ عَلَيْهِ وَإِنَّهُ لَفِسْقٌ وَإِنَّ الشَّيَاطِينَ لَيُوحُونَ إِلَى أَوْلِيَآئِهِمْ لِيُجَادِلُوكُمْ وَإِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه :
«و از آنچه‌ نام‌ خدا بر آن‌ برده‌ نشده‌ نخوريد» چون‌ حيوانات‌ مردار (خودمرده‌) و آنچه‌ كه‌ به‌ نام‌ غيرخدا(ج) ذبح‌ شده ‌است‌. اما حيواني‌ كه‌ مسلمان‌ آن‌ را ذبح‌كرده ‌است‌، ترك‌ عمدي‌ نام ‌بردن‌ از الله(ج) در هنگام‌ ذبح‌ آن‌ ـ در نزد جمهورفقها ـ موجب‌ حرمت‌ تناول‌ آن‌ مي‌گردد ولي‌ ترك‌ آن‌ به‌ فراموشي‌ زياني‌ ندارد. ولي‌ شافعي‌ و ديگران‌ گفته‌اند: بردن‌ نام‌ خدا (بسم‌ الله...) در هنگام‌ ذبح‌، مستحب ‌است‌ نه‌ واجب‌ پس‌ اگر مسلمان‌ آن‌ را ـ ولو به‌ عمد ـ ترك‌ كرد، هيچ‌ زياني‌ ندارد و موجب‌ حرمت‌ نمي‌گردد زيرا نام‌ خدا(ج) در قلب‌ هر مسلماني‌ وجود دارد. بعضي‌ گفته‌اند: آيه‌ كريمه‌ در بيان‌ حكم‌ حيوانات‌ مردار (خودمرده‌اي‌) كه‌ اصلا ذبح‌ نشده‌اند و حكم‌ حيواناتي‌ نازل‌ شده‌ كه‌ به‌نام‌ غير خدا(ج) ذبح‌ گرديده‌اند. «وآن‌ قطعا فسق‌ است‌» يعني: خوردن‌ گوشت‌ حيواني‌ كه‌ به ‌نام‌ غيرخدا(ج) ذبح‌ شده‌ و خوردن‌ گوشت‌ خودمرده‌ و مانند آن‌، بيرون‌ رفتن‌ از دايره‌ فرمان‌ حق‌ تعالي‌ وحكم‌ وي‌ است‌ «و هرآينه‌ شياطين‌ وسوسه‌ القا مي‌كنند به‌سوي‌ دوستان‌ خويش‌ تا با شما خصومت‌ كنند» يعني: شياطين‌ در ذهن‌ و ضمير دوستان‌ خود القائات‌ و شبهاتي ‌مي‌افگنند كه‌ پايه‌ خصومت‌ و جدال‌ آنان‌ با شما قرار مي‌گيرد، مانند اين‌ سخن ‌آنان‌ در مورد خوردن‌ گوشت‌ حيوان‌ خودمرده‌ به‌ دوستانشان: «شگفتا! از آنچه‌كه‌ خدا آن‌ را كشته‌ است‌، نمي‌خوريد اما از آنچه‌ كه‌ شما خود آن‌ را كشته‌ايد، مي‌خوريد؟»، كه‌ اين‌ القاي‌ باطل‌، آنان‌ را به‌ خوردن‌ حيوانات‌ خودمرده‌ و جدال ‌با شما در اين‌ امر، بر مي‌انگيزد «و اگر از آنان‌ فرمانبرداري‌ كنيد» در امر و نهي‌شان‌ و در مورد حلال ‌شمردن‌ حلالهاي‌ خدا(ج) «قطعا شما هم‌ مشرك‌ هستيد» مانند آنان‌ زيرا هر كس‌ به حلال ‌كردن‌ چيزي‌ كه‌ خداوند(ج) آن‌ را حرام‌ كرده‌، اعتقاد يقيني‌ داشته‌ باشد، قطعا كافر است‌.
از ابن‌عباس‌(رض)  در بيان‌ سبب‌ نزول‌ روايت‌ شده‌است‌ كه‌ فرمود: چون‌ آيه: ﴿‏ وَلاَ تَأْكُلُواْ مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّهِ عَلَيْهِ...﴾ نازل‌ شد، فارسيان‌ كه‌ در جاهليت‌ از دوستان‌ قريش‌ بودند و ميانشان‌ مراوده‌ و مكاتبه‌ برقرار بود، نزد قريش‌ فرستاده‌ و به‌ آنان‌ چنين‌ پيغام‌ دادند: با محمد جدال‌ كنيد و به‌ او بگوييد؛ آيا حيواني‌ را كه‌ تو با دست‌ خود به‌وسيله‌ كارد ذبح‌ مي‌كني‌ حلال‌ است‌ اما آنچه‌ كه‌ خداوند(ج) با كاردي‌ از طلا آن‌ را ذبح‌ نموده‌ (يعني‌ حيوان‌ خودمرده‌)، حرام‌ مي‌باشد؟! همان‌ بود كه ‌آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
  
سوره روم آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنفُسِهِمْ مَا خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَا