ِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَداً وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ علم‌ قيامت‌ نزد خداوند است‌» يعني: علم‌ و آگاهي‌ وقت‌ آن‌ فقط نزد اوست‌ و جز او احدي‌ وقت‌ آن‌ را نمي‌داند «و باران‌ را فرومي‌فرستد» در اوقاتي‌كه‌ براي‌ فرود آوردن‌ آن‌ معين‌ كرده‌ است‌ «و آنچه‌ را كه‌ در رحمهاست‌ مي‌داند» از نري‌ و مادگي، صلاح‌ و فساد و غير اينها، بدون‌ وسيله‌ و ابزار و آزمايشي‌ در حالي‌كه‌ اگر بشر نري‌ و مادگي‌ را مي‌داند، با ابزار و آزمايش‌ و اعمال‌ تجربه‌ است‌ «و نمي‌داند هيچ‌ نفسي‌» از نفوس‌ و حتي‌ فرشتگان‌ و پيامبران‌ و جن‌ و انس‌ «كه‌ فردا چه ‌كسب‌ مي‌كند» از كسب‌ دين‌ يا كسب‌ دنيا و از به‌دست‌ آوردن‌ خير يا شر «و هيچ‌كسي‌ نمي‌داند كه‌ در كدامين‌ سرزمين‌ مي‌ميرد» و حق‌ تعالي‌ در كدامين‌ مكان‌ جانش‌ را مي‌ستاند؟
ابن‌جرير و ابن‌ابي‌حاتم‌ از مجاهد در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ كرده‌اند كه‌ گفت: «مردي‌ از صحرانشينان‌ نزد رسول‌ خدا ص آمد و گفت: زنم‌ باردار است‌ پس‌ مرا آگاه‌ كن‌ كه‌ چه‌ مي‌زايد؟ در سرزمين‌ ما خشكسالي‌ است‌ لذا به‌ من ‌خبر بده‌ كه‌ چه‌وقت‌ باران‌ فرود مي‌آيد؟ و از تاريخ‌ تولد خود آگاهم‌ اما تو به‌ من‌خبر بده‌ كه‌ چه‌ وقت‌ مي‌ميرم‌؟ همان‌ بود كه‌ خداي‌ عزوجل‌ نازل‌ فرمود: ( إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ  ..._).
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌ عمر رضي‌الله عنهما آمده ‌است‌ كه‌ رسول‌خدا ص فرمودند: «مفاتيح‌ الغيب‌ خمس‌ لا يعلمهن‌ الا الله، لا يعلم‌ ما في‌ غدا الا الله‌ و لا متي ‌تقوم‌ الساعه، الا الله، ولا ما في‌الارحام، الا الله، و لا متي‌ ينزل‌ الغيث، الا الله، و ما تدري‌ نفس‌ باي‌ ارض‌ تموت، الا الله: كليدهاي‌ غيب‌ پنج‌ چيز است‌ كه‌ آنها را هيچ‌كس‌ جز خداوند نمي‌داند: آنچه‌ را كه‌ فردا روي‌ مي‌دهد، جز خداوند هيچ‌كس‌ نمي‌داند، جز خداوند كسي‌ نمي‌داند كه‌ قيامت‌ چه‌ وقت‌ برپا مي‌شود، جز خداوند كسي‌ نمي‌داند كه‌ چه‌ چيزي‌ در رحم‌هاست، جز خداوند كسي‌ نمي‌داند كه‌ چه‌وقت‌ باران‌ فرود مي‌آيد و جز خداوند هيچ‌كس‌ نمي‌داند كه‌ در كدام‌ سرزمين ‌مي‌ميرد». اما آنچه‌ كه‌ امروزه‌ از پيشبيني‌ها و سنجش‌ها در امور هواشناسي‌ و غير آن‌ مي‌بينيم، اينها بر وسايل‌ و ابزارهاي‌ ويژه‌اي‌ ـ از جمله‌ دستگاه‌هاي‌ شناخت‌ نسبت‌ رطوبت‌ و سرعت‌ باد ـ متكي‌ است، كه‌ هرگز علم‌ غيب‌ شناخته‌ نمي‌شود بلكه‌ تخمين‌ و تجربه‌ و حدسي‌ است‌ كه‌ گاهي‌ هم‌ عكس‌ آن‌ روي‌ مي‌دهد. «بي‌گمان‌ خداوند داناست‌» به‌ امور غيب‌ «آگاه‌ است‌» به‌ آنچه ‌كه‌ بوده‌ و خواهد بود.

  
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:3942.xml">صفحة (415) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:3955.xml">صفحة (416) (آیه 12) </a><a class="folder" href="w:html:3965.xml">صفحة (417) (آیه 21)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3943.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ سجده ﴾ </a><a class="text" href="w:text:3944.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:3945.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:3946.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:3947.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:3948.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:3949.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:3950.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:3951.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:3952.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:3953.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:3954.txt">آيه  11</a></body></html>﴿ سوره‌ سجده ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (30) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ كه‌ در آن‌ وصف‌ مؤمناني‌ است‌ كه‌ براي ‌خداوند متعال‌ سجده‌ مي‌كنند و در هنگام‌ استماع‌ قرآن‌ عظيم، براي‌ او تسبيح ‌مي‌گويند، «سجده‌» ناميده‌ شد.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ از ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌ خدا ص در نماز بامداد روز جمعه، سوره‌ سجده‌ (الم‌ تنزيل‌) و سوره‌ «انسان‌» را تلاوت‌ مي‌كردند. همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ امام‌ احمد از جابربن‌ عبدالله(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌ خداص تا سوره: سجده‌ (الم‌تنزيل‌) و سوره: «تبارك‌ الذي‌ بيده‌ الملك‌» را نمي‌خواندند، نمي‌خوابيدند.
 
سوره سجدة آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الم ‏
 
‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «الف، لام، ميم‌» و سخن‌ درباره‌ حروف‌ مقطعه، در آغاز سوره‌ «بقره‌» گذشت‌.
 
	سوره سجدة آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ تَنزِيلُ الْكِتَابِ لَا رَيْبَ فِيهِ مِن رَّبِّ الْعَالَمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فروفرستادن‌ اين‌ كتاب، هيچ‌ شكي‌ در آن‌ نيست‌» يعني: هيچ‌ شكي‌ در آن ‌نيست‌ كه‌ اين‌ كتاب‌ فرو فرستاده‌ «از سوي‌ پروردگار عالميان‌ است‌» پس‌ نه‌ دروغ ‌است، نه‌ جادو، نه‌ فال‌بيني‌ و نه‌ افسانه‌هاي‌ پيشينيان‌ زيرا قرآن‌ كتابي‌ اعجازگر براي ‌بشر است‌ و كتابي‌ كه‌ خود عاجز كننده‌ بشر باشد، دورترين‌ چيز از معرض‌ چنين‌ شكي‌ است‌.
 
	سوره سجدة آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ لِتُنذِرَ قَوْماً مَّا أَتَاهُم مِّن نَّذِيرٍ مِّن قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا مي‌گويند: آن‌ را بربافته‌ است‌» آيا مشركان‌ مي‌گويند: محمد ص قرآن‌ را از نزد خود بربافته‌ است‌؟ «ام‌»: براي‌ انتقال‌ از سخن‌ سابق‌ به‌سوي‌ سخن‌ بعدي، يعني ‌انكار پندار يادشده‌ آنان‌ است‌. «نه، چنين‌ نيست‌ بلكه‌ آن‌ حق‌ است‌» و ثابت‌ و يقيني‌ «از سوي‌ پروردگار تو» نه‌ چنان‌ كه‌ آنها از روي‌ جهل‌ و عناد ادعا مي‌كنند. «بل‌»: براي‌ اضراب‌ و نفي‌ قولشان‌ و اثبات‌ سخني‌ است‌ كه‌ بعد از آن‌ مي‌آيد.
سپس‌ خداي‌ عزوجل‌ حكمت‌ فرو فرستادن‌ قرآن‌ را بيان‌ كرده‌ مي‌فرمايد: «تا مردمي‌ را كه‌ پيش‌ از تو هشداردهنده‌اي‌ براي‌ آنان‌ نيامده ‌است، هشدار دهي‌» قوم‌ عرب ‌امتي‌ امي‌ و ناخوان‌ بودند كه‌ قبل‌ از رسول‌اكرم‌ ص پيامبري‌ به‌سويشان‌ نيامده‌ بود «باشد كه‌ هدايت‌ شوند» يعني: به‌خاطر اين‌ كه‌ هدايت‌ شوند و با هشدارهاي‌ تو به‌ راه‌ آيند.
 
	سوره سجدة آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ مَا لَكُم مِّن دُونِهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا شَفِيعٍ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
درحالي‌كه‌ مقدمه‌ سوره‌ درباره‌ نفي‌ شك‌ از قرآن‌ و بيان‌ حكمت‌ انزال‌ آن‌ بود، اينك‌ حق‌ تعالي‌ با روش‌ ديگري‌ به‌ اين‌ حقايق‌ توجه‌ مي‌دهد: «خداوند ذاتي‌ است‌ كه‌ آسمانها و زمين‌ و آنچ