هَذَا إِنَّا نَسِينَاكُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ به‌سزاي‌ آن‌كه‌ ديدار اين‌ روزتان‌ را فراموش‌ كرديد، بچشيد» يعني: عذاب ‌ديدار اين‌ روزتان‌ را به‌سبب‌ ترك‌ آنچه‌ كه‌ شما را بدان‌ فرمان‌ داده‌ بوديم، بچشيد «ما نيز فراموشتان‌ كرديم‌» يعني: شما را در عذاب‌ فرونهاديم، به‌سان‌ فرونهادن‌ كسي‌ كه‌ فراموش‌ كرده ‌باشد پس‌ با شما مانند فراموشكاران‌ معامله‌ مي‌كنيم‌. بايد دانست‌ كه‌ به‌ كار گرفتن‌ تعبير: (ما نيز فراموشتان‌ كرديم‌)، از باب‌ صنعت‌ ادبي ‌«مقابله‌» است، وگرنه‌ حق‌ تعالي‌ هيچ‌ چيز را فراموش‌ نمي‌كند. «و به‌سزاي‌ آنچه ‌عمل‌ مي‌كرديد» يعني: به‌سبب‌ كار و كردار پيشينتان‌ در باتلاق‌ كفر و عصيان ‌«عذاب‌ جاودان‌ را بچشيد».
 
	سوره سجدة آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّداً وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تنها كساني‌ به‌ آيات‌ ما ايمان‌ مي‌آورند» يعني: آنها را تصديق‌ كرده‌ و از آنها بهره‌مند مي‌شوند «كه‌ چون‌ آن‌ آيات‌ را به‌ ايشان‌ يادآوري‌ كنند، سجده‌كنان‌ به‌ روي ‌درمي‌افتند» از روي‌ تواضع‌ و خشوع‌ و شكر. يعني: از خداي‌ سبحان‌ بيمناك‌ مي‌شوند پس‌ به‌پاخاسته‌ و به ‌انگيزه‌ بزرگداشت‌ آيات‌ وي‌ و بيم‌ از هيبت‌ و عذابش، براي‌ وي‌ نمازهاي‌ پنج‌گانه‌ و به‌قولي‌ نماز نافله‌ مي‌گزارند «و پروردگار را با ستايش‌او به‌ پاكي‌ ياد كنند» يعني: حق‌ تعالي‌ را از هرآنچه‌ كه‌ سزاوار شأن‌ وي‌ نيست، تنزيه ‌مي‌كنند و او را در برابر نعمتهايش‌ كه‌ از بزرگترين‌ و كاملترين‌ آنها راه‌يابي‌ به‌سوي ‌ايمان‌ است، حمد و ستايش‌ مي‌گويند. يعني‌ در سجده‌ خود مي‌گويند: «سبحان‌الله‌ و بحمده‌» يا: «سبحان‌ ربي‌ الاعلي‌ و بحمده‌». «و آنان‌ كبر نمي‌ورزند» يعني: در حالي‌ سجده‌ مي‌كنند و حمد و تسبيح‌ مي‌گويند كه‌ براي‌ خداأ خاكسار و متواضع ‌و فروتن‌اند.
يادآور مي‌شويم‌ كه‌ اين‌ آيه‌ محل‌ سجده‌ تلاوت‌ است‌.
 
	سوره آل عمران آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آن‌گاه‌ كه‌ زن‌ عمران» كه‌ نامش‌ حنه‌ بود «گفت‌: پروردگارا، آنچه‌ در شكم‌ خود دارم، نذر تو كردم» يعني‌: براي‌ عبادتت‌ «تا آزاد از هر قيد» و مشغله‌ دنيايي، خالصانه‌ پرستشگر تو و خادم‌ معبدت‌ «باشد» و چيزي‌ از امور دنيا او را به‌ خود مشغول‌ نگرداند «پس‌ از من‌ بپذير» اين‌ نذر را كه‌ در رحم‌ دارم‌ «كه‌ تو شنواي ‌دانايي» دعايم‌ را مي‌شنوي‌ و به‌ نيت‌ مخلصانه‌ام‌ دانايي‌. ابن‌ كثير به‌ نقل‌ ازمحمدبن‌ اسحاق‌ مي‌گويد: «حنه‌ مادر مريم‌ ـ همسر عمران‌ ـ زني‌ بود كه‌ باردار نمي‌شد، روزي‌ پرنده‌اي‌ را ديد كه‌ جوجه‌ خويش‌ را صدا مي‌زند، در اين‌ هنگام ‌آرزو كرد كه‌ كاش‌ او هم‌ فرزندي‌ مي‌داشت، پس‌ به‌ بارگاه‌ حق‌ تعالي‌ دعا كرد و حق‌ تعالي‌ دعايش‌ را اجابت‌ نمود و در نتيجه‌ او از شوهرش‌ باردار شد، آن‌گاه‌گفت‌: (پروردگارا! آنچه‌ در شكم‌ خود دارم، نذر تو كردم‌...). يادآور مي‌شويم‌ كه‌ نذر كردن‌ فرزند در شريعتشان‌ جايز بود و فرزند هم‌ بايد از نذر پدر و مادراطاعت‌ مي‌كرد.
 
سوره سجدة آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَطَمَعاً وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پهلوهايشان‌ از خوابگاهها جدا مي‌گردد» و بر آن‌ آرام‌ نمي‌گيرد. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است: تا نماز عشا را نخوانند، نمي‌خوابند. اما ابن‌ كثير در معني‌ آن‌ مي‌گويد: «مراد از آنان، تهجدگزاراني‌ هستند كه‌ براي‌ خواندن‌ نماز شب‌ از بستر خواب‌ برمي‌خيزند». «پروردگارشان‌ را از روي‌ بيم‌ و اميد مي‌خوانند» بيم‌ از عذابش‌ و اميد به‌رحمتش‌ «و از آنچه‌ روزيشان‌ داده‌ايم‌ انفاق‌ مي‌كنند» در طاعت‌ خداوند(ج). مراد از آن: اداي‌ زكات‌ فرض‌ است‌. به‌قولي: مراد دادن‌ صدقه‌ نفل‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ معاذبن‌ جبل‌(رض) آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خداص به‌ وي‌ فرمودند: «اگرمي‌خواهي‌ تو را از درهاي‌ خير آگاه‌ گردانم‌؛ بدان‌ كه‌ (درهاي‌ خير سه‌ چيز است‌):
1 ـ روزه‌ سپر است‌ (از آلودگي‌ به‌ شهوات‌).
2 ـ صدقه‌ گناه‌ را نابود مي‌كند.
3 ـ (در سوم) به‌پاخاستن‌ شخص‌ در دل‌ شب‌ براي‌ نماز و اظهار نياز است‌».
همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ اسماءبنت‌ يزيد رضي‌ الله عنها آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «آن‌گاه‌ كه‌ خداوند متعال‌ اولين‌ و آخرين‌ را گرد آورد، مناديي‌ مي‌آيد و با صدايي‌ كه‌ همه‌ خلايق‌ آن‌ را مي‌شنوند، مي‌گويد: سيعلم‌ أهل ‌الجمع ‌اليوم‌ من‌ أولي‌ بالكرم: امروز اهل‌ محشر خواهند دانست‌ كه‌ چه‌ كسي‌ به‌ گرامي‌داشت‌ سزاوارتر است‌؟ سپس‌ بازمي‌گردد و ندا مي‌دهد: كساني‌ كه ‌پهلوهايشان‌ از بسترها جدا مي‌شد، به‌پا خيزند! پس‌ ايشان‌ ـ درحالي‌كه‌ جمعي ‌اندك‌اند ـ به‌پا مي‌خيزند. آن‌گاه‌ بازمي‌گردد و ندا مي‌دهد: كساني‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ را در همه‌حال‌ ـ هم‌ در خوشي‌ و هم‌ در ناخوشي‌ ـ ستايش ‌مي‌گفتند، به‌پا خيزند! پس‌ ـ درحالي‌كه‌ ايشان‌ جمعي‌ اندك‌اند ـ به‌پا مي‌خيزند آن‌گاه‌ همگي‌ به‌سوي‌ بهشت‌ سوق‌ داده‌ مي‌شوند. سپس‌ ساير مردم‌ مورد محاسبه ‌قرار مي‌گيرند».
 
سوره سجدة آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّا أُخْفِيَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاء بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ نفسي‌» از نفوس، يعني‌ هيچ‌ كس‌ «نمي‌داند كه‌ از آنچه‌ مايه‌ روشني ‌چشم‌ها است، چه‌ چيزي‌ براي‌ آنان‌ پنهان‌ داشته‌ شده‌ است‌» يعني: هيچ‌كس‌ نمي‌داند كه‌ خداوند(ج) براي‌ گروهي‌ كه‌ در آيه‌ قبل‌ ذكرشان‌ گذشت، چه‌ نعمتهاي‌ حيرت‌آور و عظيمي‌ را در آخرت‌ پنهان‌ داشته‌ است‌ كه‌ دلهايشان‌ بدان‌ آرام‌ مي‌گيرد «به‌پاداش‌ آنچه‌ مي‌كردند» از اعمال‌ شايسته‌ در دنيا. در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ به‌ روايت ‌بخاري‌ و مسلم‌ از ابي‌هريره‌(رض) آمده ‌است‌ كه‌ رسول‌‌خدا ص فرمودند: «خداوند متعال‌ فرمود: أعددت‌ لعبادي‌ الصالحين‌ ما لا عين‌ رأت‌ ولا أذن‌ سمعت‌ ولا خطر علي‌ قلب‌ بشر: براي‌ بندگان‌ صالح‌ خود چيزهايي‌ آماده‌ كرده‌ام‌ كه‌ هيچ ‌چشمي‌ نديده، هيچ‌ گوشي‌ نشنيده‌ و نه‌ بر قلب‌ هيچ‌ بشري‌ خطور كرده