ه‌ آن‌ بيمار شفا مي‌يافت‌. يا بدان‌ سبب ‌كه‌ بسيار سياحت‌ مي‌كرد. يا بدان‌ سبب‌ كه‌ او خود به‌ «بركت» مورد مساس‌قرارگرفت، يعني‌: بر او روغني‌ ماليده‌ شد كه‌ بر انبيا(ع) ماليده‌ مي‌شود. اين‌ تعبيرخداوند متعال‌: «عيسي‌ فرزند مريم» با وجود آن‌ كه‌ مخاطب‌ كلام‌ خود مريم‌است‌ و ظاهرا نيازي‌ به‌ ذكر نام‌ وي‌ نبود، براي‌ توجه‌ دادن‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ است‌ كه‌عيسي‌(ع) بدون‌ پدر متولد مي‌شود، و به‌ همين‌ دليل‌ او به‌ مادرش‌ نسبت‌ داده‌ شد «و در دنيا و آخرت‌ وجيه‌ است» وجيه‌: كسي‌ است‌ كه‌ داراي‌ جاه‌ و كرامت‌ باشد. وجاهت‌ عيسي‌(ع) در دنيا به‌ نبوت‌ و در آخرت‌ به‌ شفاعت‌ و علو درجه‌ است‌ «و ازمقربان» بارگاه‌ الهي‌ «است».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4071.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:4072.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:4073.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:4074.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:4075.txt"> آيه  12</a><a class="text" href="w:text:4076.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:4077.txt">آيه  14</a></body></html>سوره سبأ آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَم بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا بر خدا دروغي‌ بربسته‌ يا او جنوني‌ دارد» يعني‌ گفتند: آيا محمد‌ص در آنچه ‌كه‌ راجع‌ به‌ زنده‌ شدن‌ پس‌ از مرگ‌ مي‌گويد، دروغگوست‌، يا در او ديوانگي‌اي ‌است‌، به‌گونه‌اي‌ كه‌ نمي‌داند و نمي‌فهمد كه‌ چه‌ مي‌گويد؟ خداي‌ سبحان‌ هر دو پندارشان‌ را رد كرده‌ مي‌ فرمايد: «بلكه‌ نامؤمنان‌ به‌ آخرت‌ در عذاب‌ و گمراهي ‌دور و درازي‌ هستند» يعني‌: موضوع‌ چنان‌ نيست‌ كه‌ آنان‌ پنداشته‌اند بلكه‌ حقيقت‌ امر اين‌ است‌ كه‌ محمد‌ص شخص‌ راستگو و بسيار عاقل‌ و رشيدي‌ است‌ كه‌ حق‌ را به‌ ميدان‌ آورده‌ و اين‌ آنانند كه‌ از فهم‌ و درك‌ حقايق‌ به‌ بيراهه‌ رفته‌ و در گمراهي ‌دور و درازي‌ درافتاده‌اند و بنابراين‌، به‌ آخرت‌ كفر ورزيده‌ و به‌ پيامهاي‌ الهي‌ كه ‌اين‌ پيامبر بر حق‌ آورده‌ است‌، ايمان‌ نياورده‌اند، آنها بايد بدانند كه‌ به‌سبب‌ همين ‌انكار و تكذيب‌ خويش‌، گرفتار عذاب هميشگي‌ آخرت‌ خواهند بود، چنان‌ كه‌ امروز نيز در گمراهي‌اي‌ بس‌ دور و دراز از حق‌ قرار دارند.
آن‌گاه‌ خداي‌ عزوجل‌ براي‌ كامل‌ ساختن‌ اين‌ پاسخ‌، نظر آنان‌ را به‌ مظاهر قدرت‌ خويش‌ جلب‌ كرده‌ مي‌فرمايد:
 
سوره سبأ آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ أَفَلَمْ يَرَوْا إِلَى مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُم مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِن نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفاً مِّنَ السَّمَاءِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا به‌سوي‌ آنچه‌ ـ از آسمان‌ و زمين‌ ـ كه‌ پيش‌ رويشان‌ و پشت‌ سرشان‌ است‌، ننگريسته‌اند؟» خداوند متعال‌ اين‌گونه‌ به‌ سرزنش‌ آنان‌ مي‌پردازد در حالي‌ كه‌برايشان‌ روشن‌ مي‌كند كه‌ اين‌گونه‌ قضاوت‌ و برداشت‌ ـ جز به‌سبب‌ عدم‌ تفكر و تدبرشان‌ در آفرينش‌ آسمان‌ و زمين‌ ـ از آنان‌ سر نزده‌ است‌ زيرا اگر آنها در اين ‌آفرينش‌ مي‌انديشيدند، يقينا به‌ قدرت‌ بي‌مثال‌ خداوند(ج) پي‌ مي‌بردند و به‌ تبع‌ آن ‌به‌ روز آخرت‌ نيز يقين‌ پيدا مي‌كردند. معناي‌:(إِلَى مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُم) اين‌است‌ كه‌: آنان‌ چون‌ بنگرند، آسمان‌ را هم‌ پشت‌ سر خود مي‌بينند و هم‌ پيش‌ روي‌ خود و همه‌ اينها از عجايب‌ و شگفتي‌هايي‌ است‌ كه‌ بر قدرت‌ و يگانگي ‌خداوند(ج) دلالت‌ مي‌كند. همين‌گونه‌ چون‌ در زمين‌ بنگرند، آن‌ را هم‌ پشت‌ سر و هم‌ پيش‌ روي‌ خويش‌ مي‌بينند، كه‌ اين‌ نيز دلالت‌ روشني‌ همانند دلالت‌ آسمان‌ به‌همراه‌ دارد. پس‌ اگر آنها با تدبر و تعمق‌ به‌سوي‌ آسمان‌ و زمين‌ بنگرند، قطعا خواهند دانست‌ كه‌ آفريننده‌ اين‌ دو پديده‌ عظيم‌، قادر است‌ تا قيامت‌ را نيز بر پاداشته‌ و بر آنها به‌ طور شتابان‌ و سريع‌، عذاب‌ را بفرستد «اگر بخواهيم‌ آنان‌ را در زمين‌ فرو مي‌بريم» چنان‌كه‌ قارون‌ را فرو برديم‌ «يا پاره‌هايي‌ از آسمان» يعني‌: قطعه‌هايي‌ از آن‌ را «بر آنان‌ فرو مي‌اندازيم» چنان‌كه‌ آن‌ را بر اصحاب‌ «ايكه‌» فروافگنديم‌.[2] پس‌ چگونه‌ از عذاب‌ حق‌ تعالي‌ احساس‌ ايمني‌ مي‌كنند؟! «قطعا در اين‌ امر» كه‌ ذكر شد؛ از آفرينش‌ آسمان‌ و زمين‌ «نشانه‌اي‌ است» واضح‌ و دلالتي ‌است‌ آشكار «براي‌ هر بنده‌ منيبي» كه‌ با توبه‌ و اخلاص‌ به‌سوي‌ پروردگارش ‌رجوع‌ مي‌كند.
آيه‌ كريمه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ فقط كسي‌ نشانه‌هاي‌ قدرت‌ الهي‌ را در آفرينش ‌و اعاده‌ آن‌ مي‌بيند كه‌ به‌ وصف‌ انابت‌، يعني‌ بازگشت‌ دايمي‌ فروتنانه‌ مطيعانه‌ به‌سوي‌ الله أ، موصوف‌ باشد.
 
[2] نگاه‌ كنيد به‌ سوره‌ «حجر/78».سوره سبأ آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلاً يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌راستي‌ داوود را از جانب‌ خود فضلي‌ داديم» كه‌ اين‌ فضل‌ و مزيت‌، دادن‌ نبوت‌ و كتاب‌ زبور و به‌قولي‌: دادن‌ نيروي‌ نرم ‌كردن‌ آهن‌ به‌ وي‌ بود. بهتر اين ‌است‌ كه‌ گفته‌ شود: اين‌ فضل‌ همان‌ چيزي‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) در همين‌ آيه‌ از: (َيا جِبَالُ أَوِّبِي... ) تا آخر آن‌ ذكر كرده ‌است‌. «اي‌ كوهها! همراه‌ او تسبيح‌ گوييد» يعني‌ گفتيم‌: اي‌ كوهها! همراه‌ داوود و همصدا با تسبيح ‌گفتن‌ او، تسبيح‌ گوييد «و پرندگان‌ را» يعني‌: پرندگان‌ را نيز براي‌ او رام‌ گردانيده‌ و گفتيم‌: همراه‌ با او تسبيح‌ گوييد.
آري‌! خداوند متعال‌ به‌ داوود صدايي‌ بس‌دلكش‌، نيرومند و مؤثر عنايت‌ كرده ‌بود. چنان‌ كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌‌خدا‌ص شب ‌هنگام‌ صداي‌ ابوموسي ‌اشعري‌(رض) را كه‌ مشغول‌ قرائت‌ قرآن‌ بود شنيدند پس ‌ايستادند و به‌ قرائت‌ او گوش‌ فرا دادند آن‌گاه‌ فرمودند: «لقد اوتي‌ هذا مزمار من  ‌مزامير آل‌ داوود: به‌راستي‌ به‌ اين‌ شخص‌، مزماري‌ از مزامير آل‌ داوود داده‌ شده ‌است‌». «و آهن‌ را براي‌ او نرم‌ گردانيديم» تا هر چه‌ مي‌خواهد با آن‌ بسازد. به‌قولي‌: آهن‌ در دست‌ داوود مانند شمع‌ نرم‌ مي‌شد و آن‌ را بي‌نيروي‌ آتش‌ به‌ هرشكلي‌ كه‌ مي‌خواست‌ تبديل‌ مي‌كرد.
 
سوره سبأ آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَاعْمَلُوا صَالِحاً إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فر