موديم‌ كه‌ زره‌هاي‌ بلند و رسا بساز» سابغات‌: زره‌هاي‌ كامل‌، وسيع‌ و گشادي ‌است‌ كه‌ تمام‌ بدن‌ را بپوشاند. يادآور مي‌شويم‌ كه‌ داوود(ع) اولين‌ سازنده‌ زره‌ در دنياست‌. «و در بافتن‌ حلقه‌ها اندازه‌ را نگاه ‌دار» سرد: بافته‌هاي‌ زره‌ است‌. گفته ‌مي‌شود: السرد و الزرد: و هر دو به‌ معناي‌ بافتن‌ حلقه‌هاي‌ زره‌ است‌. يعني‌: زره‌ را نه‌ آنچنان‌ كوچك‌ و نازك‌ بساز كه‌ سست‌ و شكننده‌ بوده‌ و در برابر ضربات‌ دشمن ‌استحكام‌ دفاعي‌ نداشته‌ باشد و نه‌ آنها را چنان‌ بزرگ‌ و ضخيم‌ بساز كه‌ بر پوشنده‌ خود سنگيني‌ كند. «و كار شايسته‌ كنيد» اي‌ اهل‌بيت‌ داوود! «در حقيقت‌ من‌ به‌ آنچه‌ مي‌كنيد بينايم» و آگاه‌ پس‌ شما را در برابر سخنان‌ و اعمال‌ نيكتان‌ پاداش ‌مي‌دهم‌.
 
	سوره سبأ آيه  12
‏متن آيه : ‏
‏ وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَرَوَاحُهَا شَهْرٌ وَأَسَلْنَا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ وَمِنَ الْجِنِّ مَن يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَمَن يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيرِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ سليمان‌ باد را» تقدير سخن‌ چنين‌ است‌: و براي‌ سليمان‌ باد را رام‌ گردانيديم‌ «كه‌ سير بامدادي‌ آن‌ يك‌ ماهه‌ راه‌ و سير شامگاهي‌ آن‌ نيز يك‌ ماهه‌ راه‌ بود» يعني‌: باد به‌ فرمان‌ سليمان‌(ع) بامداد در اول‌ روز مسافت‌ يك ‌ماه‌ راه‌ را مي‌پيمود و شامگاهان‌ در آخر روز نيز همين‌ فاصله‌ را سير مي‌كرد. ابن‌كثير به‌نقل‌ از حسن‌ بصري‌ مي‌گويد: «سليمان‌(ع) بامدادان‌ از دمشق‌ بر تخت‌ خود مي‌نشست ‌و سوار بر بالهاي‌ باد به‌ اصطخر فرود مي‌آمد و در آن‌ غذاي‌ ناشتا (نهار) را تناول ‌مي‌كرد و در نيمه‌ اخير روز از اصطخر بر فضاپيماي‌ بادي‌ خود مي‌نشست‌ و شامگاه ‌در كابل‌ (مركز افغانستان) فرود مي‌آمد. و در ميان‌ دمشق‌ و اصطخر ـ براي‌ كسي‌كه‌ به‌ شتاب‌ راه‌ بپيمايد ـ مسافت‌ يك ماه‌ راه‌ است‌ و در ميان‌ اصطخر و كابل ‌نيز ـ براي‌ كسي‌ كه‌ به‌ شتاب‌ راه‌ بپيمايد ـ همين‌ مقدار راه‌ است‌». «و چشمه‌ مس ‌را براي‌ او روان‌ ساختيم» به‌طور گدازان‌ و جوشان‌ چنان‌كه‌ براي‌ داوود(ع) آهن‌ را نرم‌ گردانيديم‌ «و برخي‌ از جنيان‌ نزد او به‌ اذن‌ پروردگارش‌ كار مي‌كردند» يعني‌: به‌فرمان‌ خويش‌ براي‌ او از جنيان‌ كساني‌ را كه‌ پيش‌ روي‌ او كار مي‌كردند، رام‌ كرديم‌. كه‌ ذكر كارهاي‌ جنيان‌ در آيه‌ بعد مي‌آيد. «و هر كس‌ از آنها از فرمان ‌ما» كه‌ او را بدان‌ فرمان‌ داده ‌بوديم‌، يعني‌ از پيروي‌ سليمان‌(ع) «عدول‌ كند، از عذاب‌ سوزان‌ به‌ او مي‌چشانيم» كه‌ اين‌ عذاب‌ در آخرت‌ و به‌قولي‌ در دنياست‌.
 
سوره سبأ آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِن مَّحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَّاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْراً وَقَلِيلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مي‌ساختند» آن‌ جنيان‌ «براي‌ او هر چه‌ مي‌خواست‌: از قلعه‌ها» محاريب‌: ساختمانهاي‌ بلند و قصرهاي‌ رفيع‌ است‌. به‌قولي‌: مراد از محاريب‌ در اينجا، مساجد است‌. «و تمثال‌ها» تماثيل‌: هر چيزي‌ است‌ كه‌ به‌ صورت‌ مجسم ‌نقش ‌و نگار شده‌ باشد، چه‌ از مس‌ باشد، چه‌ از شيشه‌، چه‌ از سنگ‌ رخام‌ و غيره‌. به‌قولي‌: اين‌ تمثالها و تصاوير عبارت‌ از تصاوير پيامبران‌، فرشتگان‌، علما و صالحان‌ بود. گفته ‌شده‌ كه‌: صورت‌نگاري‌ در شريعت‌ سليمان‌(ع) مباح‌ بود اما اين‌ كار در شريعت‌ پيامبر ما حضرت‌ محمدص است منسوخ‌ گرديد.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «أشد الناس‌ عذاباً يوم‌ القيامة‌ المصورون‌: سخت‌ترين‌ مردم‌ از روي‌ عذاب‌ در روز قيامت‌، صورت‌نگاران‌ اند». ابن‌حجر عسقلاني‌ در «فتح‌الباري‌» شرح‌ «بخاري‌»، آراي‌ علما در برداشتن‌ تصاوير داراي ‌جسم‌، يا داراي‌ سايه‌ را از موجودات‌ ذي‌روح‌ ـ مانند انسان‌ و حيوان‌ ـ نقل‌ كرده ‌آن‌گاه‌ در جمع‌بندي‌ اين‌ آراء مي‌گويد: «ساختن‌ مجسمه‌ ـ بجز اسباب‌بازي ‌كودكان‌ ـ به‌ اجماع‌ علما حرام‌ است‌. اما در تصويرنگاري‌ بر روي‌ پارچه‌، چهار قول‌ است‌ و صحيح‌ترين‌ آنها اين‌ است‌ كه‌: اگر تصوير تمام‌ اندام‌ بود، حرام‌ است‌ ولي‌ اگر سر آن‌ قطع‌ شده‌ بود، يا اجزا و اعضاي‌ آن‌ به‌ طور پراكنده‌ به‌ تصوير كشيده‌ شده‌ بود، جايز است‌».
جمهور علما ـ از صحابه‌ تابعين‌ و ائمه‌ مذاهب‌ ـ به‌كارگرفتن‌ تصاوير را چنانچه‌ در زير پا قرار داشت‌ و بر آن‌ پا نهاده‌ مي‌شد، يا به‌ خواري‌ و اهانت‌ استعمال‌ مي‌شد ـ مانند تصاوير پشتي‌ها و بالشت‌ها ـ جايز شمرده‌اند.
صاحب‌ تفسير «المنير» مي‌گويد: «بايد دانست‌ كه‌ حكم‌ تصاوير فوتوگرافي‌، همچون‌ حكم‌ نگارگري‌ بر روي‌ پارچه‌ است‌ بلكه‌ تصاوير فوتوگرافي‌ در حقيقت‌ ـ به‌ آن‌ معنايي‌ كه‌ در احاديث‌ آمده‌ است‌ ـ تصوير نيست‌ و مانند افتادن‌ پرتو صورت‌ انسان‌ در آيينه‌ يا آب‌ مي‌باشد لذا در آن‌، مفهوم‌ شبيه‌سازي‌ با آفرينش ‌خداوند(ج) در كار نيست‌».
«و» نيز جنيان‌ براي‌ سليمان‌(ع) «كاسه‌هاي‌ بزرگ‌ حوض‌ مانند» مي‌ساختند كه‌ در بزرگي‌ خود به‌ مانند آبشخور شتران‌ بود به‌ طوري‌كه‌ جمعي‌ بزرگ‌ بر يك‌ كاسه‌ گرد آمده‌ و همه‌ از آن‌ مي‌خوردند. جوابي‌: حوض‌هايي‌ است‌ كه‌ شتران‌ را در آنها آب‌ مي‌دهند. «و» نيز جنيان‌ براي‌ سليمان‌(ع) «ديگهاي‌ ثابت‌ در جاهاي ‌خود» مي‌ساختند كه‌ از بس‌ بزرگ‌ بود، نه‌ به‌ نيروي‌ انساني‌ حمل‌ مي‌شد و نه‌ حركت‌ داده‌ مي‌شد «اي‌ خاندان‌ داوود! شكرگزار باشيد» يعني‌: به‌ خاندان‌ داوود گفتيم‌: به‌عنوان‌ شكر و سپاسگزاري‌ حق‌ تعالي‌ دربرابر آنچه‌ كه‌ به‌ شما در دين‌ و دنيا داده‌ است‌، به‌ طاعت‌ ما عمل‌ كنيد «و از بندگان‌ من‌ اندكي‌ سپاسگزارند» كه ‌شكر نعمت‌ را با قلب‌ و زبان‌ و اعضايشان‌ به‌جا آورند. البته‌ اين‌ امر، اخباري‌ از واقعيت‌ امر است‌. حقيقت‌ شكر: اعتراف‌ به‌ نعمت‌ منعم‌ و به‌كارگيري‌ نعمت‌ در طاعت‌ حق‌ تعالي‌ است‌، چنان‌ كه‌ كفران‌ و ناسپاسي‌: عبارت‌ از به‌كارگيري‌ نعمت‌ در معصيت‌ مي‌باشد.
ظاهر قرآن‌ و سنت‌ گوياي‌ آنند كه‌ شكر، محدود به‌ سپاس‌ و ثناي‌ زباني‌ نيست ‌بلكه‌ عمل‌ بدن‌ نيز از مقتضيات‌ شكر است‌ لذا شكر با فعل‌؛ عمل‌ اعضاء است‌ و شكر با سخن‌؛ كار زبان‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ از رسول‌‌خدا‌ص آمده‌ است‌ كه ‌فرمودند: «در حقيقت‌ دوست‌داشته‌ترين‌ نماز نزد خداوند متعال‌، نماز داوود است‌؛ او نصف‌ شب‌ ر