سي‌ را كه‌ به‌آخرت‌ ايمان‌ مي‌آورد از كسي‌ كه‌ او از آن‌ در شبهه‌ است» يعني‌: ليكن‌ ما آنان‌ را مبتلاي‌ وسوسه‌ شيطان‌ گردانيديم‌ تا اين‌ واقعيت‌ را به‌ علم‌ ظهور آشكار گردانيم‌، در غير آن‌ ما به‌ همه‌چيز داناييم‌. آري‌! چنين‌ بود كه‌ خداوند(ج) شيطان‌ را بر آنان ‌مسلط كرد چنان‌كه‌ مگس‌ را بر چشمان‌ آلوده‌ مسلط مي‌كند و قطعا قرباني‌ همان‌ كسي‌ است‌ كه‌ قدرت‌ مقاومت‌ خود را از دست‌ مي‌دهد اما كساني‌ كه‌ نيرومند و بيدارند، از آسيب‌ شيطان‌ به‌سلامت‌ مي‌مانند «و پروردگار تو بر همه‌ چيز نگهبان ‌است» از آن‌جمله‌ بر اعمال‌ اين‌ گروه‌ از كفار پس‌ به‌زودي‌ آنان‌ را در آخرت ‌مجازات‌ مي‌كند.
	سوره سبأ آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُم مِّن دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيهِمَا مِن شِرْكٍ وَمَا لَهُ مِنْهُم مِّن ظَهِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبر‌ص! به‌ كفار قريش‌ «كساني‌ را كه‌ گمان‌ مي‌كنيد» خدايان‌ هستنند «بجز الله بخوانيد» تا از شما زياني‌ را كه‌ در سالهاي‌ قحطي‌ و گرسنگي‌ بر شما نازل‌ شد، برطرف‌ گردانند. سپس‌ خداي‌ سبحان‌ خود از جايشان‌ پاسخ‌ داده ‌مي‌فرمايد: «هم‌وزن‌ ذره‌اي‌ نه‌ در آسمانها و نه‌ در زمين‌ مالك‌ نيستند» يعني‌: آنها در هيچ‌ امري‌، بر خير و شر و نفع‌ يا ضرر قدرتي‌ ندارند «و آنان‌ را در آسمان‌ و زمين ‌هيچ‌ شركتي‌ نيست» يعني‌: بتان‌ را در آسمانها و زمين‌ هيچ‌ مشاركتي‌ نيست‌، نه‌ در آفرينش‌، نه‌ در اداره‌ و فرمانروايي‌ و نه‌ در تصرف‌ «و براي‌ خداوند از ميان‌ آنان‌ هيچ‌ پشتيباني‌ نيست» كه‌ حق‌ تعالي‌ را در چيزي‌ از كار تدبير و اداره‌ آسمانها و زمين‌ و كساني‌ كه‌ در آنها به‌سر مي‌برند، همكاري‌ و ياري‌ رسانند پس‌ چگونه‌ صحيح ‌است‌ كه‌ چنين‌ موجودات‌ عاجز و ناتواني‌ را به‌ پرستش‌ گرفته‌ و به‌ ياري ‌فراخوانيد؟!
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4088.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:4089.txt">آيه  24</a><a class="text" href="w:text:4090.txt">آيه  25</a><a class="text" href="w:text:4091.txt">آيه  26</a><a class="text" href="w:text:4092.txt">آيه  27</a><a class="text" href="w:text:4093.txt"> آيه  28</a><a class="text" href="w:text:4094.txt"> آيه  29</a><a class="text" href="w:text:4095.txt">آيه  30</a><a class="text" href="w:text:4096.txt">آيه  31</a></body></html>سوره سبأ آيه  23
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ عِندَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ ‏
 
‏ترجمه : ‏

«و شفاعت‌ در پيشگاه‌ او سود نمي‌بخشد مگر براي‌ آن‌ كس‌ كه‌ به‌ وي‌ اجازه‌ دهد» يعني‌: شفاعت‌ كردن‌ در هيچ‌ حالي‌ از احوال‌ سود نمي‌بخشد مگر براي‌ كساني‌ كه‌ خداوند متعال‌ به‌ ايشان‌ اجازه‌ شفاعتگري‌ داده‌است‌؛ از فرشتگان‌، پيامبران‌‡ و مانند آنها از اهل‌ علم‌ و عمل‌ و اين‌ گروه‌ نيز جز براي‌ كسي‌ كه‌ سزاوار شفاعت‌ باشد، شفاعت‌ نمي‌كنند، كه‌ مسلما كافران‌ سزاوار شفاعت‌ نيستند «تا چون‌ اضطراب‌ از دلهايشان‌ برطرف‌ شود» مراد اضطراب‌ و هراسي‌ است‌ كه‌ به ‌فرشتگان‌ دست‌ مي‌دهد در هر امري‌ كه‌ پروردگار متعال‌ به‌ آن‌ فرمان‌ دهد زيرا هنگامي‌ كه‌ خداوند(ج) به‌ وحي‌ سخن‌ گويد و اهالي‌ آسمانها كلام‌ او را بشنوند، از هيبت‌ امر وي‌ بر خود مي‌لرزند، آن‌ گونه‌ كه‌ حالتي‌ همچون‌ بيهوشي‌ به‌ آنان‌ دست‌ مي‌دهد و چون‌ اين‌ حالت‌ برطرف‌ شود، برخي‌ از آنان‌ از برخي ‌ديگر مي‌پرسند و: «مي‌گويند: پروردگارتان‌ چه‌ فرمود؟ مي‌گويند: حق‌؛ و هموست‌ بلندمرتبه‌ بزرگ» يعني‌: پروردگار ما سخن‌ حق‌ و راست‌ را گفت‌ و او پروردگار بزرگ‌ و قهاري‌ است‌ كه ‌كسي‌ با وي‌ در هيچ‌ چيزي‌ مشاركت‌ ندارد.
مراد اين‌ است‌ كه‌ هرگاه‌ فرشتگان‌ از امر خداأ اين‌چنين‌ در اضطراب‌ و بيقراري‌ باشند، چگونه‌ مي‌توانند نزد وي‌ براي‌ كساني‌ شفاعت‌ كنند كه‌ او بدان‌ راضي‌ نيست‌؟ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه ‌رسول‌‌خدا‌ص فرمودند: «إذا قضي‌ الله‌ الأمر في ‌السماء ضربت‌ الملائكة‌ بأجنحتها خضعانا لقوله‌ كأنه‌ سلسلة‌ علي‌ صفوان‌ ينفذهم‌ ذلك‌ فإذا فزع‌ عن‌ قلوبهم‌، قالوا: ماذا قال ‌ربكم‌؟ قالوا للذي‌ قال‌: الحق‌؛ وهو العلي‌ الكبير: چون‌ خداي‌ عزوجل‌ به‌ امري‌ در آسمان‌ فرمان‌ دهد، فرشتگان‌ از روي‌ فروتني‌ در برابر سخن‌ وي‌، بالهاي‌ خود را به‌هم‌ مي‌زنند، گويي‌ اين‌ (بانگ) زنجيري‌ است‌ بر روي‌ سنگي‌ صاف‌، كه‌ اين‌ حالت‌ همه‌ را از اول‌ و آخرشان‌ در بر مي‌گيرد و چون‌ اضطراب‌ از دلهايشان‌ برطرف ‌مي‌شود، از يك‌ديگر مي‌پرسند: پروردگار شما چه‌ فرمود؟ ديگران در جواب ‌كسي‌ كه‌ پرسيده ‌است‌، مي‌گويند: او حق‌ و راست‌ فرمود و هموست‌ بلند مرتبه ‌بزرگ‌».
 
سوره سبأ آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ مَن يَرْزُقُكُم مِّنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ محمد‌ص به‌ آنان‌ «كيست‌ كه‌ شما را از جانب‌ آسمانها و زمين‌ روزي‌ مي‌دهد؟» روزي‌ از آسمان‌: نزول‌ باران‌ است‌ و روزي‌ از زمين‌: رستني‌ها، معادن‌ و مانند آنها «بگو: الله» يعني‌: اوست‌ كه‌ ما را از آسمانها و زمين‌ روزي‌ مي‌دهد زيرا خدايان‌ پنداري‌ شما قدرت‌ و اختيار كوچكترين‌ كاري‌ را هم‌ ندارند و از عهده‌ هم‌وزن‌ ذره‌اي‌ هم‌ نمي‌توانند برآيند «و در حقيقت‌ يا ما، يا شما بر طريق‌ هدايت‌ يا گمراهي‌ آشكار هستيم» يعني‌: قطعا يكي‌ از دو گروه‌؛ يعني‌ كساني‌ كه‌ خداي‌ آفريننده‌ روزي‌دهنده‌ را به‌يگانگي‌ خوانده‌ و مخصوصا او را پرستش‌ مي‌كنند، يا كساني‌ كه‌ پرستشگر جماداتي‌ هستند كه‌ بر آفرينش‌ و روزي‌دهي‌ قادر نبوده‌ و سود و زياني‌ نمي‌توانند برسانند؛ بر حق‌ يا بر گمراهي‌ قرار دارند و اين‌ كه‌ هر دو گروه‌ بر حق‌ باشند، ممكن‌ نيست‌. روشن‌ است‌ كه‌ فقط گروهي‌ بر حق‌ و راه‌ هدايت ‌قرار دارند كه‌ پروردگار آفريننده‌ روزي‌دهنده‌ و سود و زيان‌رسان‌ را پرستش‌ كرده‌ و بر توحيد وي‌ برهان‌ اقامه‌ كرده‌اند پس‌ گروهي‌ كه‌ معبودان‌ بي‌اختياري‌ را مي‌پرستند كه‌ نه‌ بر آفرينندگي‌ قادرند، نه‌ بر روزي ‌رساندن‌ و سود و زيان‌ بخشيدن ‌و نه‌ هم‌ بر شرك‌ خويش‌ برهاني‌ دارند، بي‌گمان‌ در گمراهي‌ آشكاري‌ قرار دارند.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ اين‌ شيوه‌ استدلال‌ قرآني‌ چنان‌ با لطف‌ و ادب‌ همراه‌ است ‌كه‌ دشمن‌ را وامي‌دا