• مسروق بن الأجدع ( از مفسرين قرن اول)

    مسروق بن الأجدع ( از مفسرين قرن اول)

    اسم و نسب و کنیۀ وی:

    اسم ونسب كامل او: مسروق بن الأجدع بن مالك بن أمية بن عبد الله بن مر بن سلامان بن معمر بن الحارث بن سعد بن عبد الله بن وداعة، الهمداني الوداعي، الكوفي است.

    وی شخصی عابد و بسیار پرهیزگار، و در فقه نیز تخصص داشت، کنیه اش أبو عائشه بود.

    شیوخ و شاگردانش

    مسروق  بن اجدع از اصحاب بزرگوار رسول الله (صلی الله علیه وسلم) مانند ابوبکر و عمر و عثمان و علی و معاذ بن جبل و خباب بن الأرت و ابن مسعود و مغیره بن شعبه و زید بن ثابت و ابن عمر و عائشه (رضی الله عنهم) روایت کرده است.

    معروفترین شاگردان وی عبارتند: أبو وائل و أبو الضحى و الشعبي و إبراهيم النخعي و أبو إسحاق السبيعي و يحيى بن وثاب و عبد الرحمن بن مسعود و أبو الشعثاء المحاربي و عبد الله بن مرة الخارفي و مكحول الشامي .

    مكانت و منزلت علمي مسروق بن اجدع

    شعبي در بارۀ او می فرماید: کسی را ندیده بودم مثل او طالب علم باشد؛ و همچنین می گوید: مسروق بن اجدع در فتوا دادن عالمتر از شریح است، و شریح در قضاوت از وی عالمتر می باشد.

    عجلی در بارۀ می گوید: مسروق تابعی و اهل کوفه است، و در نقل اخبار فردی مورد اطمینان است.

    آنچه از او در تفسیر روایت شده است:

    مسروق در تفسیر آیه {ولا تمسكوهن ضراراً}[1] چنین می فرماید: او را طلاق می دهد تا اینکه نزدیک به پایان عده اش می رسد ، او را بر می گرداند، سپس دو باره او را طلاق می دهد، تا اینکه نزدیک به پایان عده اش می رسد، او را دو باره بر می گرداند، و قصد نگه داشتن آن زن را ندارد، پس این شخص ضرر می رساند، و آیات خداوند را به استهزاء می گیرند.[2]

    از اقوال دیگر ایشان در تفسیر آیۀ (لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ)[3]، می فرمایند: مقصود از الفیء در آیه جماع می باشد، (از دیدگاه مسروق: فَإِنْ فَاءُوا يعني: اگر جماع کند).

    وفاتش:

    وی در سن 63 سالگی، و در سال 63 هجری دار فانی را وداع گفت.

     

    IslamQT.Com 

     اسلام-قرآن و تفسیر

    ============

     

     



    [1] - بقره: 231.

    [2] - در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ آمده‌ است: در جاهليت‌ رسم‌ بر آن‌ بود كه‌ مردان ‌به‌ قصد آزار رساندن‌ و بلاتكليف‌ نگاه‌داشتن‌ زنان، آنان‌ را طلاق‌ داده‌ و در پايان ‌عده‌ به‌ آنان‌ رجوع‌ مي‌كردند و تا نزديك‌ بود كه‌ عده‌شان‌ به‌سرآيد، باز مجددا همين‌ كار را تكرار مي‌كردند، پس‌ نه‌ با آنان‌ به‌ نيكي‌ معاشرت‌ مي‌كردند و نه‌ رهايشان‌ مي‌ساختند تا زندگي‌ جديدي‌ را از سر بگيرند. بعد از اسلام‌ نيز برخي‌ از مسلمانان‌ همين‌گونه‌ عمل‌ كردند، اين‌ بود كه‌ آيه‌ كريمه‌ در نهي‌ از اين‌ كار نازل‌شد

    [3] - ‏كساني كه زنان خويش را ايلاء مينمايند ( يعني سوگند ياد ميكنند كه با ايشان آميزش جنسي ننمايند ) حق دارند چهار ماه انتظار بكشند ( و بايد بدانند كه خدا از چنين سوگندي خوشنود نيست ، و در ضمن اين چهار ماه بايد وضع خود را با همسر خويش از نظر زندگي و طلاق روشن سازند . در اين فرصت ) اگر بازگشت كردند ( از دیدگاه مسروق بن اجدع: یعنی اگر با همسر خویش همبستر شدند، به زندگی خویش ادامه می دهند ) . چه خداوند بسي آمرزنده و مهربان است .‏


    بازگشت به ابتدا

    بازگشت به نتايج قبل

     

    چاپ مقاله

     
    » بازدید امروز: 105
    » بازدید دیروز: 1757
    » افراد آنلاین: 1
    » بازدید کل: 134408